Two Guitarist & One Guitar

Wendy için müzik, dünyayı anlamanın bir yoluydu. Notalar, insanların söyleyemediği şeyleri taşıyordu; sessizlik bile bir anlam ifade ediyordu. Ama en iyi sanat liselerinden birinden atıldığında, o anlam bir anda elinden kayıp gitmiş gibi hissetti. Sanki sadece okulunu değil, kendini de orada bırakmıştı.

Yeni okulu... sadece geçmesi gereken bir yerdi. İnsanlar yüzeysel, günler birbirinin aynıydı. Wendy hiçbir şeye tutunmamaya kararlıydı-çünkü tutunduğu her şey eninde sonunda elinden gidiyordu.

Sonra bir gün, koridorda biriyle çarpıştı.
Dengesini kaybedip yere düşen kendisiydi. Karşısındaki kız ise ona elini uzattı.
Wendy bunu garip bir şekilde hatırladı.
Çünkü o an, düşenin kim olduğu kadar, kimin ayakta kaldığı da önemliydi.

İlk başta sadece kısa ve keskin sözler vardı aralarında. Wendy'nin alışık olduğu o mesafeli, hafif alaycı tavır... Ama bu kız, beklediği gibi geri çekilmedi. Ne tamamen karşı çıktı, ne de görmezden geldi. Sadece orada kaldı.

Zamanla Wendy şunu fark etti:
Bazı insanlar hayatına gürültüyle girmez.
Sessizce yerleşirler.

Ve belki de en çok onlar değiştirir insanı.

Wendy hâlâ geçmişini geride bırakıp bırakmadığını bilmiyordu. Ama ilk kez, her şeyin kaybolmasının yeni bir şeyin başlayabileceği anlamına da gelebileceğini düşünüyordu.