Bademim...

Demir hafifçe güldü.
Ama bu kahkahanın içinde bile özlem vardı.
"Yıllardır ona yaklaşmamak için kendimi durdurdum."

Bir an sessizlik oldu.
Sonra sesi daha da düştü.

Daha yoğun.

Daha ihtiraslı.

"Ama artık dayanamıyorum."

Kalbim boğazımda atıyordu resmen.
Demir'in sesi yeniden duyuldu.

Bu sefer...
Direkt bana.
"Biliyor musun Badem..."

Nefesim tutuldu.
"Sana bu ismi verdiğim günden beri..."

Tak.

Son adım sesi duyuldu.
Ve sonraki cümlesi...
İçimde garip bir ürperti oluşturdu.
"...seni yanıma alacağım günü bekliyordum. "