Krew przeznaczenia - one short

Mrok otulał świat niczym miękki, gęsty welon, w którym ginęły wszystkie dźwięki. Powietrze było ciężkie, przesycone zapachem wilgotnej ziemi i czegoś jeszcze - czegoś metalicznego, ostrego, znajomego.

Krwi.

Emilia stała pośrodku kamiennego dziedzińca, czując, jak wiatr rozwiewa jej włosy. Nie pamiętała, jak się tu znalazła, ale wiedziała jedno - to miejsce było związane z nią. Czuła je w kościach, w bijącym jak oszalałe sercu, w drżeniu dłoni, których nie potrafiła uspokoić.

Przed nią stał wysoki mężczyzna, jego sylwetka była niczym cień wyrwany z koszmaru. Oczy lśniły czerwonym blaskiem, a na ustach igrał uśmiech - pełen triumfu i pewności.

- Wiesz, kim jesteś, prawda? - zapytał cicho, a jego głos przeszył jej umysł niczym ostrze.

Emilia cofnęła się o krok, ale wiedziała, że ucieczka nie ma sensu. Nie przed nim. Nie przed prawdą, której bała się bardziej niż wszystkiego innego.

- Nie... - wyszeptała, choć coś w niej krzyczało, że kłamie.

Mężczyzna przechylił głowę, przyglądając jej się uważnie.

- Oczywiście, że wiesz. Twoja krew... to ona jest wszystkim. To ona decyduje o życiu i śmierci. I to ty zdecydujesz, czy będziemy istnieć... czy znikniemy na zawsze.

Serce Emilki zamarło.

- O czym ty mówisz?

Mężczyzna uśmiechnął się szerzej, odsłaniając długie, ostre kły.

- O przeznaczeniu, moja droga. O twoim przeznaczeniu.

Wtedy zrozumiała.

Nie była zwykłą dziewczyną. Nigdy nie była.

A teraz nadszedł czas, by dokonać wyboru.