Limerence | İsfad

Childhood love isfad/ Alenor(orel)

"Amca, arkadaş olamaz mıyım o kızla?" İso başını tutarken amcasına sordu.

"Ula kafan yarılmış hala kız peşindesin," dedi Şerif yiğenini kucağına alırken, "Bi bacak kadar boyunla düşman kızına sevdaluk etmediğin kalmıştı, sarı kafa seni" diye çıkıştı. İçinden bir tövbe çekti, yeğeninin başına gelmesini istediği son şey bir koçariliye sevdalanmasıydı.

"Düşman mı? Düşman mıyız biz?" Sesinde hayal kırıklığı vardı çocuğun. İç çekti Şerif derince, henüz bunlar için yaşı çok erkendi.

"Sen düşünme böyle şeyleri. Ben sen büyüyene kadar çözeceğim bu işi, sen kızla görüşme yeter, tamam mı?" Dedi. Çözebilir miydi İso büyüyene kadar?

İso hoşlanmadı bu fikirden ama başını salladı usulca, canı yanıyordu itiraz edecek enerjisi yoktu zaten. İkisi de bilmiyordu ama verdikleri sözleri tutamayacaklardı. Ne Şerif bu düşmanlığın pençesinden kurtulabilecekti ne de İso o örüklü kızdan uzak durabilecekti.