Git Dediğimde Kal

Onun kalbine nasıl girdiğimi hatırlamıyorum.
Kapısı mı vardı, yoksa ben mi kendime bir yol açtım... bilmiyorum.
Tek bildiğim, artık buradayım.
Sessiz.
Karanlık değil ama aydınlık da sayılmaz.
Sanki bir mum yanıyor içeride... titrek, kararsız.
"Geç kaldın," dedi bir ses.
Duraksadım.
"Kim...?" diye fısıldadım.
"Ben," dedi.
"Onun kalbi."
Etrafıma baktım. Her yerde izler vardı.
Yarım kalmış cümleler, söylenmemiş duygular...
Biraz kırık, biraz da inatla ayakta kalan bir şeyler.
"Beni neden içeri aldın?" dedim.
Cevap hemen gelmedi.
Sanki o da düşünüyordu.
"Almadım," dedi sonra.
"Sen kalmayı seçtin."
İçimde bir şey sıkıştı.
Çünkü doğruydu.
Gitmek için çok sebebim vardı... ama kalmak için tek bir his yetmişti.
Bir adım daha attım.
Sanki her adımda ona biraz daha yaklaşıyordum, ama aynı zamanda kendimi kaybediyordum.
"Peki o... biliyor mu?" diye sordum.
Sesim neredeyse yok gibiydi.
kalp hafifçe güldü.
Ama bu, mutlu bir gülüş değildi.
"Bilmek istemiyor," dedi.
"Çünkü bilirse... ya seni kaybeder, ya da kendini."
Gözlerimi kapattım.
O an anladım.
Ben onun kalbinde bir misafir değildim.
Ama ev sahibi de sayılmazdım.
Ben...
Git dediğinde bile kalan şeydim.