CAN KARA

Karanlık, buz gibi bir Ankara veya İstanbul sabahı. Lüks siyah araçlar, yüksek binaların arasından süzülüyor. Kamera, Can Kara'nın arkadan silüetine odaklanır. Elinde çok eski, kenarları kıvrılmış bir vesikalık fotoğraf var: Özlem.
SES (Can Kara - Derinden ve Soğuk): "Dünyayı yönetmek için kalbe ihtiyacın yok. Sadece bir rakama ihtiyacın var... Kaç kişinin hayatını tek tuşla bitirebileceğin o rakama."
​[0:15 - 0:30] GÖRSEL: Dev ekranların olduğu bir borsa odası. Can, masanın başında. Karşısında Mert Altıntaş sinsi bir gülümsemeyle oturuyor. Mert, masaya bir dosya fırlatır.
MERT: "Afrika'daki madenler, limanlar, holdingler... Hepsi senin Can. Ama Özlem? O başkasının soyadını taşıyor. Mutlu. Seni bir katil olarak hatırlıyor."
GÖRSEL: Can'ın gözlerindeki o buz gibi öfke. Masadaki kristal kül tablasını yavaşça kenara itiyor.
​[0:30 - 0:50] GÖRSEL: Hastane Sahnesi (Kritik An). Can ve Özlem karşı karşıya. Korumalar koridorun iki ucunu tutmuş, güneş gözlükleriyle etrafa bakıyorlar. Can ve Özlem arasında santimler var. Özlem'in gözleri ela, saçları o bahsettiğin gibi topuz, önden iki tutam düşmüş.
ÖZLEM (Titreyen ama Sert bir Sesle): "Neden geldin? Senin dokunduğun her yer kanıyor Can. Bakmıyor musun haberlere? O paralar kaç çocuğun ahıyla ısındı?"
CAN KARA: "Sen yanımda olsaydın... dünya daha aydınlık bir yer olurdu. Şimdi karanlığa alışsan iyi edersin. Çünkü ben kaybedersem, her şeyi yakarım."