Sevdik... Ama aynı anda değil

Bazı aşklar vardır... ne tam başlar ne de gerçekten biter.
Sadece insanın içinde bir yerde yaşamaya devam eder.

Nehir, onun sesini ilk duyduğunda bunun sıradan bir tanışma olmadığını anlamıştı.
Sesinde garip bir huzur vardı... sanki yıllardır aradığı ama adını koyamadığı bir şeydi bu.
Adar ise farkında değildi. Onun için her şey daha basitti. Daha yüzeyde. Daha eksik.

Zaman geçti.
Aynı şehirler, farklı yollar, yanlış zamanlar...

Nehir sevdi. Hem de sessizce değil, derinden...
Bir insanın içini dolduran, uykularını değiştiren, kalbine yerleşen o gerçek sevgiyle.
Ama Adar... o hep biraz geride kaldı.
Ya zamanı tutmadı, ya duygusu yetişmedi.

Bir gün her şey kırıldı.

Ne büyük bir kavga vardı ne de dramatik bir veda...
Sadece anlaşılmayan cümleler, söylenmeyen duygular ve gururun araya giren soğuk duvarı.

Nehir gitmek istemedi.
Ama kalmak da artık aynı şey değildi.

Sonra bir sessizlik başladı.
Öyle herkesin bildiği türden değil...
İçine işleyen, geceleri büyüyen, insanın kendi kendine konuştuğu bir sessizlik.

Adar sustu.
Nehir ise sustuğu yerde sevmeye devam etti.

Ve hikayenin en acı kısmı şuydu:
İkisi de sevmişti... ama aynı anda değil.

Biri tutmak isterken diğeri bırakmış,
biri konuşmak isterken diğeri susmuştu.

Ve bazı aşklar, tam da bu yüzden...
hiç yaşanamadan hatıraya dönüşür.