KÜLPERİ

Nefesimi tutarak bir kelime fısıldadım, ama sesim neredeyse duyulmaz olmuştu. "Ne işiniz var burada?" diye sordum, titrek sesle.

Sözlerim, korkumun acizliğini ifşa ediyordu. Ama ondan bir cevap alamadım. Cevapsız bir sessizlik geldi. Karanlıkta yine bir hareket oldu, bir adım geri atıldı. Ama sesler birden kesildi.

Ve sonra, bir cümle dudaklarından döküldü, yavaş ve kesik bir şekilde: "Baban evde mi?" Diye sordu.

O soru, beynime bir çekiç gibi çarptı. Her şey yerinden oynadı. İçimde bir boşluk oluştu, her şey sessizliğe büründü. Kafamda çok sayıda soru yankılanıyordu. Ama sadece bir cevap verebildim.

"Kim olduğunuzu söylemediniz?!" dedim.

"Şimdilik bilmen gerekmiyor!" Diye fısıldadı. Ardından tekrar bana doğru bir adım attığında refleksle geri kaçmaya çalıştım, ama sırtım zaten duvara yaslıydı. O kafasını kulak hizama getirip, "gece evde yalnız dolaşma, bazı insalar kapıdan giremez!" Dedi ve geri çekildi.