YAZGI

"Neden evlendik biliyorsun değil mi?"

Elinde tuttuğu sigarayı küllüğe bastırdığında gözüm oradaydı. Ne yüzüne bakıyor ne de cevap veriyordum. Yapabildiğim tek şey titreyen ellerimle gelinliğimin eteklerini tutmaktı.

"Biliyorsun tabii."

Cümleleri fısıltı gibiydi. Daha çok kendi kendine konuşuyor da denilebilirdi. Etrafa yaydığı korkutucu aurası onunla şu an yatak odasında, gerdek gecemizde olduğumu hatırladıkça beni daha da korkutuyordu.

Aslında, ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Nişan da onu istemediğimi söylediğim de ve az önce silahla kendimi öldürmeye çalıştığımda bana söylediği cümle dönüp duruyordu kafamda. 'Nikahtan sonra seni elimden kimse alamaz.'

"Baştaki birkaç aptal herif seninle evlenip kurulun başına geçecek erkek çocuklar yapmamızı istiyor."

Yutkundum. Gözlerim cayır cayır yanarken yüzümü örten duvağa minnettardım.

Ayağa kalktı. İri cüssesi tam karşımda durduğunda kendimi savunmasız bir ceylan gibi hissettim. Sanki pençelerini bana geçirecek ve beni afiyetle yiyecek gibiydi.

Ama unuttuğum şey beni çoktan avlamış olmasıydı.

"Ama bilmedikleri bir şey var,"

Sağ eli havalanınca refleksle geriye doğru adımladım fakat kaçmama izin vermeden elini yanağıma koydu. Duvağın üstünden yanağımı nazikçe okşadı. O kadar nazikti ki beni şaşkına uğratmıştı.

"Mahzen'in başına ben geçeceğim. Ne senin abin ne de benim oğullarım o koltuğa oturamaz."

Ağzından çıkan kelimeler öyle hırslı öyle gözü karaydı ki korkuyla yutkunmamı sağladı. Kendinden emindi ve oldukça da otorite sahibiydi. Söylediği hiçbir şey boşuna olmazdı. Bunu herkes bilirdi. Başa geçmek istiyorsa geçerdi.

Yanağımdaki elini çekince titrek bir nefes aldım. Nefesimi tuttuğumu bile çok sonradan fark etmiştim. Belimden kavrayıp beni kendine doğru çektiğinde eli de bu sefer karnımın üzerine sarılmıştı.

"Gerekirse o abi