Biła Lisica

Tawerna stała na skraju północnych dróg Temerii, w miejscu, gdzie podróżni zatrzymywali się nie dla wygody, ale dlatego, że po zachodzie słońca las pochłaniał ludzi. Deszcz uderzał o dach. Ogień płonął słabo. Rozmowy były ciche - dopóki nie padło jego imię.
-Wiedźmin - mruknął karczmarz, odkładając wyszczerbiony kufel. -Nie jesteś już jedynym, który pracuje na tych drogach- Geralt ledwo podniósł wzrok.
-Jeśli ktoś inny chce ghule z bagien, niech sobie je bierze

Mężczyzna przy odległym stoliku zaśmiał się nerwowo, cienkim śmiechem.
-Nie ktoś inny. Coś innego.- To zwróciło uwagę Geralta. Ktoś w końcu to powiedział, cicho, ale stanowczo:
-Ona ma białe włosy