Homeostazi

"Terzi kendi söküğünü dikemezdi, çünkü iğneyi tutacak parmaklarını bile hissetmiyordu."
Ekin için hayat, o yağmurlu gecede, babasının kullandığı aracın bariyerleri aşmasıyla durmuştu. İki yıl boyunca suçluluk duygusunun soğuk sularında boğulan bir psikoloji öğrencisi olarak, kendi zihnindeki yıkımı izlemekten başka bir şey yapamadı. Ta ki o gece direksiyonun başındaki "katil" sandığı Karel, elinde paslı bir anahtar ve kanlı bir ses kayıt cihazıyla kapısında belirene kadar.
Karel, bir vasiyetin sessiz nöbetçisiydi. Ekin'in nefretini bir kalkan gibi göğüslemiş, en büyük sırrı kilitli bir çekmecede saklamıştı. Ancak her homeostazi bozulmaya mahkûmdur; denge bir kez sarsıldığında, gerçekler birer cam kırığı gibi en yakınındakilerin tenine batmaya başlar.