Sis Bahçesi

Geceyi hep sevmişimdir.
Çünkü insanlar sustuğunda, düşünceler daha çok konuşur.

Ben de tam olarak böyle başladım yazmaya. Kimseye anlatamadığım ne varsa, kelimelerin arasına sakladım. Belki korkaktım, belki de sadece anlaşılmak istiyordum. Ama şunu biliyordum: İçimde bir şey vardı ve eğer onu yazmazsam, bir gün içimde patlayacaktı.

On dokuz yaşındayım.
Hayatımın henüz başında olduğumu söylüyor herkes. Ama kimse, insanın bazen daha bu yaşta bile ne kadar yorulabileceğini anlatmıyor.

Bu kitap... aslında bir hikâye değil.
Bu, bir kaçış.
Bir yüzleşme.
Ve belki de ilk defa kendime söylediğim gerçekler.

Eğer bu satırları okuyorsan, belki sen de benim gibi hissediyorsundur. Belki sen de geceleri uyuyamıyor, geçmişle gelecek arasında sıkışıp kalıyorsundur.

O zaman... hoş geldin.
Çünkü bu hikâyede yalnız değilsin.