Love me wrong || Hwang Hyunjin

Ona nie mówi wiele - nie dlatego, że nie chce, ale dlatego, że wciąż szuka słów w języku, który nie jest jej własnym. Przyjechała z drugiego końca świata, zostawiając za sobą wszystko, co znajome, by spełniać marzenia. Jej koreański jest jeszcze niepewny, czasem urywany, ale kiedy muzyka wypełnia przestrzeń... nie potrzebuje już tłumaczenia.

Hyunjin zauważa ją szybciej, niż chciałby się do tego przyznać.

Na początku tylko patrzy. Z dystansu, w ciszy, jakby nie chciał zakłócić czegoś kruchego i jednocześnie niezwykle intensywnego. Obserwuje jej ruchy - precyzyjne, płynne, pełne kontroli, a jednocześnie przepełnione emocją, której nie da się wyuczyć. Zwraca uwagę na każdy detal: napięcie mięśni, moment w którym zatraca się w muzyce, drobny uśmiech pojawiający się wtedy, gdy muzyka trafia dokładnie tam, gdzie powinna.

Nie wie jeszcze, co go w niej tak przyciąga.

Czy to jej technika, czy ekspresja tak inna od wszystkiego co zna? Czy sposób, w jaki zamyka oczy, kiedy naprawdę czuje rytm? A może to, że mimo bariery językowej, jej ciało mówi wszystko, czego nie potrafią wypowiedzieć słowa?

Im częściej ją widzi, tym trudniej mu odwrócić wzrok.

A jednak wciąż milczy.

Bo to tylko obserwacja... prawda?

Między nimi rodzi się coś, czego żadne z nich jeszcze nie nazywa. Coś cichego, subtelnego, ukrytego między taktami muzyki i spojrzeniami, które trwają odrobinę za długo. Coś, co zaczyna się od spojrzenia... i może zmienić wszystko.

To historia o tańcu, który łączy więcej niż język. O ciszy, która mówi więcej niż słowa. I o dwóch osobach, które - zanim zdadzą sobie z tego sprawę - zaczynają poruszać się w tym samym rytmie.