Could Be Something

Lapis at papel, kahon, sako o sandok, bola, at sigarilyo. Simula nang iniwan ako ng mga magulang ko, diyan na umikot ang mundo ko. Nakakapagod, pero sino pa ba ang kikilos bukod sa akin? Sa mundong ibabaw, kung hindi ka ma-diskarte, hindi ka mabubuhay ng kampante.

‎Sanay na akong mag-isa. Sanay na akong ako lang ang aasahan ko. Pero kahit gano'n... tao pa rin ako. Kailangan pa rin ng lambing ng isang tulad ko.
‎
‎Kaya no'ng nakita ko si Aleia, natipuhan ko agad siya. Simple lang dapat-landi, kilig, tapos bahala na. Kaso biglang sumingit ang kapatid niya.
‎
‎Araw-araw kaming nagbabangayan ng isang 'yon. Parehas ayaw magpatalo. Kung gaano siya kahinhin tingnan, gano'n din siya kataray sumagot. Natatapakan niya ang yabang ko-at hindi ko 'yon gusto.
‎
‎Hindi ako tumigil. Hanggang sa nasanay ako sa kaniya. Hanggang sa napalapit ako ng sobra. Hanggang sa hindi na lang 'to basta-basta . At ngayon... hindi ko na alam kung away pa ba 'to o may mas malalim na.

Kung sa akin... baka may patutunguhan 'to.
‎
‎Pero nandiyan ang aking kinakatakutan, ang mapanghusgang tingin ng karamihan, ang kabang aking nararamdaman. Kaya mananatili na lang 'yon sa palaisipan.