Yaşar

"Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerede o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan."

***

Yavaşlama, durma, düşünme, içinde bulunduğum durumu tartma lüksüm yoktu. İçgüdülerime güvenmek ve onların rehberliğinde kaçmaktan başka çarem yoktu. Sonuçta insan, basit bir canlıydı, hayattı riske girdiği anda tüm gücüyle düşmemek, ölmemek için elinden geleni yapardı. Bu konuda içgüdülerimin de beni yarı yolda bırakmayacaklarına inanmak istiyordum. Aksi durumda 35 yaş benim için yolun yarısı değil de sonu olabilirdi.

Kafamda bir ton düşünce varken dolanan 40 tilkinin de kuyrukları birbirine kör düğüm olmuşken bir de şiiri hatırlamak dikkatimi biraz daha parçalarken bakışlarım, birkaç metre ileride ağaçların, çalıların ve daha da kötüsü toprağın, zeminin son bulduğunu fark etti. Gerçekten de uğursuz bir şiirdi. Şairini beklediğinden 24 yıl önce öldüren bu şiir daha 24 dakika bile geçmemişken benim için de yolun sonunu getirmişti. Kelimenin tam anlamıyla üstelik.