PRANGA

"Bazı vedalar özgür bırakmaz; paslı bir pranga gibi ruhuna dolanır o urganı kendi boynuna geçirir ve seni geçmişin karanlığında infaz eder"

Dokuz yıl önce İstanbul'un loş sokaklarında bir söz verilmişti. Yirmi yaşın ateşiyle yanan iki kalp, zamanın onları küle çevireceğinden habersizdi Sonra Milas ardında tek bir açıklama bile bırakmadan İsviçre'nin buz tutmuş dağlarına sığındı. Heves ise o yangının tam ortasında, elinde kırık bir kalp ve kursağında kalan hayalleriyle terk edildi.

İstanbul'un en prestijli sanat galerilerinin kraliçesi. Şık elbiselerinin, asil duruşunun ve soğuk gülümsemesinin arkasında dev bir sır saklıyor. Herkes onun iyileştiğini sanıyor; oysa Heves, en şık kıyafetiyle, kimseye belli etmeden kendi cenazesini bekliyor. İçten içe eriyen bedenini bir zırh gibi kuşandığı başarısıyla gizliyor.

Zürih'in gökyüzüne uzanan cam kulelerini inşa eden, ruhu donmuş bir mimar. Her şeye sahip ama nefes alamıyor. İnşa ettiği her binada Heves'in hayaletini hapseden sevgisizlikten ölmek üzere olan bir adam.

Bir yanda başarısıyla ölümü gizleyen bir kadın.
Aradaki kilometreler birer yalan... Çünkü gerçek mahkumiyet bileklerde değil, ruhlardadır. Ve o paslı pranga, ikisini de sevgisizlikten öldürmeden önce son kez birbirine çekecek.

"Seni terk ettiğim gün özgür olduğumu sanmıştım Heves. Oysa ben, o prangayı ayağıma değil, senin mezarının başına bağlamışım."