Park Czarownic

Gabriel Hawthorn ma dwadzieścia lat, przyjaźni się z wiatrem i jego jedynym majątkiem jest stary grymuar babci, którego nie potrafi przeczytać. Ma marną pracę, względnie uporządkowane życie i przyjaciela, z którym ledwie podzielił się własnym imieniem.
A tak. Jest też przeklęty i ścigają go demony.
Nie brzmi to jak opis heroicznego bohatera, prawda?
Gabriel naprawdę nim nie jest. Nigdy nie aspirował do nazywania go odważnym. Gdyby miał sam siebie opisać, jedyny tytuł mistrzowski przyznałby sobie za sztukę ucieczki. W tym jest naprawdę dobry.
Kiedy demony po raz kolejny próbują go dopaść, Gabriel ląduje w Parku Czarownic - domu dla obłąkanych wiedźm i zagubionych dusz, który ktoś pieszczotliwie nazywa azylem. I może tak właśnie byłoby najlepiej, zostać w miejscu, w którym jest bezpiecznie i w którym w końcu mógłby nauczyć się korzystać z własnej magii.
W Parku jest Vian i Robin - szalony uzdrowiciel, który mówi zagadkami. I jest Isidore, i Nate, i...
Gabriel zostanie. Tymczasowo. Może kilka tygodni, na próbę... Kanapki z twarożkiem Isidora to powód dobry jak każdy inny, mimo, że Nathan wydaje się go nienawidzić, a Park, choć bezpieczny, jest kolejną klatką. Pozłacaną, ale wciąż klatką.