TRAVMA
  • WpView
    Reads 77
  • WpVote
    Votes 23
  • WpPart
    Parts 15
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Wed, Apr 29, 2026
"Bir babanın gölgesinde büyüyen çocuklar... Bazı sözler ve bazı davranışlar, farkında olmadan ruhlarına kazınır. Çocuklukta yaşanan kırıklar, yıllar geçse de silinmez; sessiz bir hüzün, içe işleyen bir acı olarak büyür. Bu hikâye, bir babanın çocuklarına bıraktığı izleri, o izlerin çocukların hayatında yarattığı travmaları ve büyüdüklerinde kendi elleriyle kurmaya çalıştıkları farklı dünyayı anlatıyor. Kimi zaman kendimizi geçmişin karanlığında kaybederiz, kimi zaman da o karanlığın aksine bir ışık olmayı öğreniriz. Bu hikâye, acıyı, öfkeyi ve umudu bir arada taşıyan bir yolculuk; bir yandan kırılan ruhların sessiz çığlığını, bir yandan da geleceğe umutla bakmayı anlatıyor. Çünkü bazen en karanlık çocukluklar, en güçlü yetişkinleri doğurur."
All Rights Reserved
#10
korku
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • YARALASAR(Kitap Oldu)
  • ELİM SENDE [BXB]
  • Dissappear | GxG
  • KARANLIK ADAMIN LÂL GELİNİ
  • Çiçekçi (Tefeci Kurgusu) +18
  • GÜNCE | Gerçek Ailem
  • YANLIŞ KİŞİ (İntikam)
  • 5. seviye
  • 11 GÜN [Ara Verdi]
  • Ölüm Oyunu

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

More details
WpActionLinkContent Guidelines