Blok, który dzwonił

„- My ass... I am dying...

Krew, kałuża, szkło.

Totalna tragedia.

I nagle...

idzie jakaś babka.

Zatrzymuje się.

Patrzy w dal.

- O nie...

Łapie się za brzuch.

- TERAZ?!

I nagle...

chlup.

- Wody mi odeszły!"

Zwykły blok, zwykli ludzie... i coś, co nigdy nie przestaje dzwonić. Z każdą minutą robi się coraz bardziej absurdalnie, aż granica między rzeczywistością a totalnym chaosem kompletnie znika.