SIFIRINCI KAT

Özel DxN Koleji. Paranın, kibrin ve yalanların neon ışıklarla süslendiği o koca beton yığını. Yukarıda, şömine ateşiyle ısınan odalarda kuralları yazan sahte krallar ve porselen gülüşleriyle kendilerini pazarlayan plastik kraliçeler vardı. Sistem onlara tapıyordu. Onlar her şeydi.

Peki ya diptekiler? Bu kokuşmuş düzenin güneş görmeyen bağırsaklarında çürümeye terk edilenler?

Kendi boynundaki altın tasmayı koparmak için babasının şatosunu yakmayı bekleyen, midesi bulanan bir veliaht...
İnsan ruhunu bir kasap gibi masaya yatırıp parçalayan, gözpınarları çoktan kurumuş bir çocuk...
Karanlık bir kapüşonun altında, dünyanın bütün dijital günahlarını parmaklarının ucunda tutan görünmez bir kız...
Soğuk fayanslarda tekmelenirken bile zihninde tanrıları dize getiren çaresiz bir kurban...
Ve bütün bu riyakâr tiyatronun tam ortasına, ağzında naneli bir sakız, elinde bir çakmakla dalan, hiçbir kuralı tanımayan bir serseri.

Beş arıza. Beş kanayan yara. Birbirinden kopuk bu beş anti-kahraman, sistemin midesine oturup o sahte dünyayı asitle eritmeye geliyor. Bu, seçilmişlerin, dünyayı kurtarmak isteyen iyilerin ya da mucizelerin hikayesi değil. Bu, kaybedecek hiçbir şeyi kalmayanların, yeraltından tırmanıp o çok güvendiğiniz vitrinleri paramparça etme manifestosu.

Çünkü en büyük yangınları, her zaman en dipten gelenler başlatır.

SIFIRINCI KAT
Biz hiçtik, onlar ise her şey.