Güneş

Güneş, henüz üç buçuk yaşında yaşına sığamayacak kadar kırılgan, sessiz ve içine kapanık bir çocuktu. babası bildiği adamla büyürken yaşadığı travmalar, onun dünyasını korkularla doldurmuş,güven duygusu onun için fazlasıyla zor bir hale getirmişti.Hele ki hayatına bir anda giren "baba" kavramı ile herşey dahada zorlaşmıştı küçük kız için...
İki yabancı... Aynı kandan, ama birbirine tamamen uzak.

Baba-kız

Alparslan..başarılı, disiplinli ve işine fazlasıyla bağlı bir adamken, hayatını ülkeden ülkeye koşturarak, duygularını ikinci plana atarak geçiriyordu.
onun için hayat; planlar, toplantılar ve bitmek bilmeyen sorumluluklardan ibaretti. Ta ki hiç bilmediği bir gerçekle yüzleşene kadar:

Bir kızı vardı.

Alparslan, kızı ile kaçırdığı zamanları telafi etmeye çalışırken, küçük kızın kalbine ulaşmanın düşündüğünden çok daha zor olduğunu fark etmişti..
kızına sevgiyle yaklaşsa da, her bir adımı duvara çarpıp geri sekiyordu.
çünkü, bazı yaralar, sadece zamanla değil;
sabır, anlayış ve gerçek bir bağ ile iyileşirdi..

Peki, bu küçük kız, babasına kalbini açabilecek miydi?
Alparslan, baba olmayı gerçekten öğrenebilecek miydi?