Rönesans (GxG)
- Reads 4,253
- Votes 358
- Parts 31
" Bazen bir çift göz yeter yeniden doğmaya."
(Tarihi kitap değildir.)
Konusu süpriz olsun ahahaha. Ama konuyu olabildiğince sindirerek işlemek istiyorum, çünkü oldu bittiye getirmek pek benlik değil doğrusu. Kitap hakkında da pek bir şey söylemek istemiyorum spoiler yemeyin diye... Tek diyebileceğim şey kitap GxG temalı ve günümüz şartlarında geçmiyor. Okuyunca anlayacaksınız. Benim evrenim, benim kurallarım. İyi okumalar. Lütfen geri dönüş yapın. (11.04.2026)
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Frezya Gözyaşı |gxg|
Sınıfının kapısından içeri girmek, Ekin için sadece tek bir anlama geliyordu. Yağmur'u görebilmek. Aralarında ne ortak bir geçmiş ne de tek bir samimi sohbet vardı. Onlar sadece aynı havayı soluyan iki yabancıydı. Yağmur, kendi dünyasında, geleceğe doğru koşan bir çizgide ilerlerken Ekin, arka sıraların birinden onun her gülüşünü, her saçını toplayışını hafızasına kazıyordu. Mezuniyete haftalar kala, okul koridorları Ekin için bir hapishaneye dönüşmek üzereydi. Çünkü zil son kez çaldığında, Yağmur onun varlığından bile habersizce hayatından çıkıp gidecekti. Ekin için artık tek bir seçenek kalmıştı. Ya bu sessizliği sonsuza kadar koruyacak ya da o görünmez çizgiyi aşacaktı.
Kaçak || gxg
Beliz Sezgin & Gökçe Akalp KAÇAK "Herkes bir şeylerden kaçar; kimisi adaletten, kimisi kendinden, kimisi de sadece sevilmekten..." Gökçe, İstanbul Emniyeti'nin Hırsızlık Bürosu'ndaki en genç ve başarılı komiserlerinden biridir. Hayatı; suçluların bıraktığı ipuçlarını birleştirmek ve adalete yerini buldurmak üzerine kuruludur. Beliz ise gündüzleri tozlu kitapların arasında, sahaf dükkânının sessizliğinde yaşayan; şimdilerde yeni açacağı kafesiyle uğraşan ve geçimini sahaftan çok restore işlerden kazanan biridir. Aynı apartmanın dar merdivenlerinde, aynı yağmurun altında ve aynı yalnızlıkta buluşan bu iki kadın; aralarındaki bir duvarın aslında ne kadar büyük sırları sakladığından habersizdir. Gökçe, gece kovaladığı o hırsızların peşindeyken; akşam yemeğini paylaştığı, omzunda teselli bulduğu komşusuna aşık olmaktadır. "Çünkü en güvenli saklanma yeri, seni arayan kişinin tam yanıdır."
yerçekimi yasası | gxg
uyu, uyan, aynı şeyleri tekrar et. ne anlamı var ki? gül böyle düşünüyordu. yaşıtları üniversiteyi bitirmiş, bir şekilde kendi yollarına dağılmışken o hâlâ aile evinde. her sabah babasının işlettiği bisikletçiye giriyor, arkadaşlarıyla günü atlatıyor ve bundan keyif almaya çalışıyor. bu dingin rutinin onu çıldırttığını bile göremiyordu. ta ki o gelene kadar. [yerçekimi yasası: hayatın gerçeklerinin (anlamsızlığın) bizi her zaman aşağı, başladığımız yere çekmesi üzerine bir metafor.]
You drew stars around my scars (G!P)
Evine geldiğimizde sanki nadir bir şeymişim gibi kıyamayarak yavaş yavaş eve soktu beni. Odasına götürdüğünde "üstüm başım pis salonda dursam ben?" dedim. O da "saçmalama." diyerek beni yatağa otutturdu. Tişörtümün eteklerinden tutup çıkarttığında "ah!" diye bir ses çıktı dudaklarımdan. Gördükleriyle gözlerinin dolmasıyla "nası kıyabiliyor ya sana.." dedi. G!p kurgudur rahatsız olacaklar okumasın lütfen İyi okumalarr
Bile Bile Lades (gxg)
Oysa ki hep aklımdaydın...
MÜREKKEP: İz bırakan her şey kalıcıdır. (GXG) (TAMAMLANDI)
Ceren'in bakışları dudaklarımı buldu. Benim bakışlarım da Ceren'in dudaklarını bulurken birkaç gün önce dudaklarına baktığım İdil'in hayali gözlerimin önünde dolanıyordu. Ceren biraz daha suratıma yaklaşırken kendimi geri çekmedim. Karşımda Ceren değil, İdil duruyor gibiydi. Hayal de olsa çok gerçekçiydi. Karşımdaki dudaklar dudaklarımı bulurken belimi bulan ellerle tezgahta ileri doğru kayarak karşımdaki bedene iyice yaslandım.
Sınıfının kapısından içeri girmek, Ekin için sadece tek bir anlama geliyordu. Yağmur'u görebilmek. Aralarında ne ortak bir geçmiş ne de tek bir samimi sohbet vardı. Onlar sadece aynı havayı soluyan iki yabancıydı. Yağmur, kendi dünyasında, geleceğe doğru koşan bir çizgide ilerlerken Ekin, arka sıraların birinden onun her gülüşünü, her saçını toplayışını hafızasına kazıyordu. Mezuniyete haftalar kala, okul koridorları Ekin için bir hapishaneye dönüşmek üzereydi. Çünkü zil son kez çaldığında, Yağmur onun varlığından bile habersizce hayatından çıkıp gidecekti. Ekin için artık tek bir seçenek kalmıştı. Ya bu sessizliği sonsuza kadar koruyacak ya da o görünmez çizgiyi aşacaktı.
More detailsContent Guidelines