Bir karanfilden başlayan sevda
- Reads 521
- Votes 37
- Parts 5
MatureOngoing
Last published Fri, Jun 12, 2026
"Sen benim öldürmeye yeminler ettiğim düşmanımsın Flavius..."
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
CANHIRAŞ
#Azkar Ölmüştü..ölmeliydi.. Ben öldürmüştüm. Bunu hiç istememiştim ama yapmak zorundaydım. İntikam alınması gereken bir duyguydu, affedilmesi gereken değil.. Affetmemiştim. Böyle olması gerekiyordu, olmuştu. Ama neden canım bu kadar yanmıştı? Neden kalbim bu kadar kırılmıştı? Neden sürekli ağlamak istiyordum ki? Yoksa olması gereken bu değil miydi? Bana bu öğretilmişti. Yanlış mıydı? Bilmiyordum. Yanlışı veya doğruyu ayırt edemeyeceğim bir noktadaydım. Sınırımı çoktan geçmiştim. O gitmişti. Benim bir sınırım kalmamıştı. O ölmüştü. Ben öldürmüştüm. Biz olamamıştık. Olduysak da çok kısa sürmüştü. Kurtuluştu o. Koçovalıydım ben. O özgürlük demekti, ben ölüm demektim. Benden kurtulmakla en iyisini yapmıştı. Onu kurtarmıştım ama ben yanmıştım. Olsun. Ben yanmaya da alışkındım. Bu zamana kadar kendim için yanmıştım bundan sonra da onun için yanardım. Kim bilir belki de onun için yakardım. Ben Karaca Koçovalı. Bu hikayeyi ben başlatmamıştım ama bitiren kişi ben olacaktım. Belki de biten kişi.
İki Cihan Arasında
"Biri Roma'nın hiç sönmeyen ateşi, diğeri Kayı'nın sarp kayalara çarpan fırtınası..." Söğüt'ün ayazı yerini baharın ilk müjdesine bıraktığında, kader iki ayrı dünyayı tek bir dere kenarında birleştirdi. Bir tarafta Kayı'nın izzetli kızı, kılıcı namusu, bakışı vatanı olan Fatma; diğer tarafta Roma'nın yenilmez komutanı, yüreği buz tutmuş heybetli Flavius. O gün atılan bir ok, sadece bir Moğol nökertini değil, iki düşman kalbi de tam ortasından vurmuştu. Bir bakışta başlayan o sessiz yemin, Bizans'ın soğuk zırhları ile Türkmen obasının kutsal ateş arasına ekilen yasak bir tohumdu. Ve sonra... Araya kan girdi. Araya surlar, dualar ve diller girdi. Yıllar birer birer takvimden dökülürken; biri Roma'nın en keskin kılıcı oldu, diğeri obasının elif gibi dik duran hatunu. Biri Bursa'yı canı pahasına savunmaya yemin etti, diğeri o kaleyi fethetmeyi düşleyen bir neslin evladıydı. Şimdi, aradan geçen koca bir ömürden sonra, kader onları tekrar karşı karşıya getiriyor. Ama bu kez çiçekli kırlar yok; barut kokusu, kılıç şakırtısı ve kuşatma altındaki bir şehrin feryadı var. Yüreğe düşen bir isim, bir imparatorluğun kaderini değiştirebilir mi? İmanın ve sadakatin sınandığı bu meydanda, aşk kendine sığınacak bir kale bulabilir mi? "Gözlerini benden kaçırma Fatma... Ben o oku attığım gün, seninle birlikte kendi kaderimi de vurdum."
Yakın ama Uzak
Bazı insanlar sevmek için doğar, bazıları ise sevdiklerini saklamak için... Onlar kalbini saklayanlardı. Çünkü birbirlerine yakındılar ama yasaktılar. Aynı gökyüzünün altında nefes alıyor, aynı kaderin içinde susuyorlardı. Aralarındaki sessizlik kırılmıyordu; çünkü kırılırsa yalnız sözler değil, hayatlar da dökülecekti. Bir bakış, bir duruş, bir yarım kalan dokunuş... Her şey söylendi, ama hiçbir şey söylenmedi. Bu hikaye, konuşursa kaybedecek olanların, susarsa içten içe yananların hikâyesi. Yakın ama uzak. Suskun ama derin. Yasak ama vazgeçilmez. Bu bir aşk hikâyesi değil yalnızca. Bu, kaderin sessizlikle sınadığı iki yüreğin hikayesi. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ FATMA MELEK VE FLAVİUS (AKŞORA) Onlar sevmiyor gibi görünmek zorunda kalan iki insan. Kalplerini saklamalarının sebebi korku değil, yasak. Konuşmamalarının nedeni sevgisizlik değil, sessizlik onların tek güvenli alanı. Fiziksel olarak yan yanalar, ama kader onları aynı anda hem yakın hem uzak kılıyor. "Sana dokunamam ama senden de vazgeçemem." "Adını anarsam yanarım, susarsam içimde yanar."
Bozkırın Ay ve Yıldızı
İki Obanın birliği. Bir davanın doğuşu. Ay ve Yıldız. Tek bir kaderde buluştu
Son Aşk
Biri yıllardır hissetmekten vazgeçmeyen... Diğeri yeniden hissetmekten korkan... Bu karşılaşma bir başlangıç mı, yoksa çoktan gecikmiş bir hikâyenin sonu mu?
Kılıç ve Karanfil
Kılıç ve Karanfil Bir ölüm niyetiyle başlayan yol, gizlenen bir kimlik ve susturulamayan bir aşkla bambaşka bir kaderin kapısını aralar. Kılıçların gölgesinde filizlenen bu sevda, yalanla sınanır; sadakatle, ihanetle ve imkânsızlıklarla yüzleşir. Unutmak zorunda kalan bir kalp ile vazgeçmeyi reddeden bir adam arasında, kader çoktan hükmünü vermiştir. Bazı aşklar gizlenir... bazılarıysa kanar, ama asla ölmez.Complete
#Azkar Ölmüştü..ölmeliydi.. Ben öldürmüştüm. Bunu hiç istememiştim ama yapmak zorundaydım. İntikam alınması gereken bir duyguydu, affedilmesi gereken değil.. Affetmemiştim. Böyle olması gerekiyordu, olmuştu. Ama neden canım bu kadar yanmıştı? Neden kalbim bu kadar kırılmıştı? Neden sürekli ağlamak istiyordum ki? Yoksa olması gereken bu değil miydi? Bana bu öğretilmişti. Yanlış mıydı? Bilmiyordum. Yanlışı veya doğruyu ayırt edemeyeceğim bir noktadaydım. Sınırımı çoktan geçmiştim. O gitmişti. Benim bir sınırım kalmamıştı. O ölmüştü. Ben öldürmüştüm. Biz olamamıştık. Olduysak da çok kısa sürmüştü. Kurtuluştu o. Koçovalıydım ben. O özgürlük demekti, ben ölüm demektim. Benden kurtulmakla en iyisini yapmıştı. Onu kurtarmıştım ama ben yanmıştım. Olsun. Ben yanmaya da alışkındım. Bu zamana kadar kendim için yanmıştım bundan sonra da onun için yanardım. Kim bilir belki de onun için yakardım. Ben Karaca Koçovalı. Bu hikayeyi ben başlatmamıştım ama bitiren kişi ben olacaktım. Belki de biten kişi.
More detailsContent Guidelines