Naznaczona przez Alfę

Nie wierzyłam w przeznaczenie. W historie o tym, że wszystko dzieje się po coś, że ludzie spotykają się nieprzypadkowo, a miejsca potrafią zmienić człowieka na zawsze. Dla mnie świat był prosty - decyzje, konsekwencje, przypadki. Nic więcej. Do czasu, aż trafiliśmy do tej wioski. Miało być zwyczajnie. Kilka dni pracy, nagrania, szybki powrót do domu i zapomnienie o całej tej wyprawie. Plan był prosty, niemal nudny. A jednak od samego początku coś mi nie pasowało. Powietrze było cięższe, cisza zbyt głęboka, a spojrzenia mieszkańców... jakby wiedzieli coś, czego my jeszcze nie rozumieliśmy. Z każdą godziną to uczucie narastało. Niewidzialne, ale obecne. Jakby wszystko wokół tylko czekało. Na właściwy moment. Na właściwy ruch. Na nas. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że są miejsca, które nie chcą cię wypuścić. I że są spotkania, które nie są przypadkiem. Są początkiem.