Aşeka#isfad

Aşkın kökeni, ismini aldığı aşeka sarmaşığına dayanır. Tıpkı bu sarmaşığın bir ağacı köklerinden tepesine kadar sımsıkı sarması gibi, aşk da insan ruhunu öylece kuşatır.​

Ancak bu kuşatma göründüğü kadar değildir: Aşeka, sarıldığı ağacı bütünüyle sahiplenir; onu dünyadan ayırıp kendine mahkûm eder.Ağacın özsuyunu emer, onun canlılığıyla var olur. Sonunda öyle bir noktaya gelir ki, aşeka yeşerdikçe ağaç sararır. Onu hem varlığıyla yaşatır hem de yavaş yavaş tüketerek ölüme sürükler.

​Aşk; tıpkı aşeka gibi, sevdiğini sarıp sarmalarken onu içten içe eriten, beslendiği kaynağı kurutan o zehirli ama vazgeçilmez sarmaşıktır.