Kelebeğin Ömrü

🪶📜📰🪧📷

Cem dayanamadı ve kızın cansız duran elini nazikçe tuttu. Sanki biraz sıkı tutsa canı acırmış gibi hassas davranıyordu. "İşte bundan korkuyordum hep. Bana yakın olursun, zarar görürsün diye... Sana alışırsam ne uğurda olursa olsun bırakamam diye... Eğer gidersen dayanamam ya da ben gidersem ağlamana kıyamam diye..."
‎
‎'ölüm' demek yerinde 'gitmek' diyordu. Ölüm kelimesi onun en sevmediği kelimeydi, hayatından tümüyle çıkartmak istemişti.
‎
‎Cem gözündeki yaşları kolunun kenarıyla sildi. "Ama hiç dinlemedin ki beni! Bu kadar sevilecek ne var sanki bende?"
‎
‎O sırada Gazel'in uyanık olduğunu bilmiyordu. Bilseydi bu arsız kıza böyle konuşmalar yapar mıydı?
‎
‎Kızın elini yavaşça okşadı. Bir tüy kadar narin dokunuşları Gazel'in yüreğini ağzından çıkaracaktı. Gözyaşları içinde gülümsedi, "Ne biçim bir belasın onu da anlamadım ki? Neyse ki bir bana belasın."
‎
‎Sadece bana aşıksın...
‎
‎Gazel daha fazla dayanamadı. Gülümsedi. Bu her zamanki kadar neşeli olmasa da sonuç olarak bir gülümsemeydi. "Bu belayı seviyorsun ama..."
‎