ÇARŞAMBA GECESİ

"Hafızasını kaybeden bir katil, kendi işlediği günahların içinde boğulabilir mi?"
​Gözlerini bembeyaz bir boşluğa açan Ilga için geçmiş, tozlu bir rafa kaldırılmıştı. Ona kim olduğunu anlatan insanlar vardı: "Kız kardeşinim" diyen masum bir kız ve "Sevgilinim" diyen karanlık, tekinsiz bir adam...
​Ancak Ilga'nın zihnindeki karanlık, sadece boşluktan ibaret değildi. Elleri tertemiz görünse de, ruhunda silinmeyen kan izleri vardı. O sadece bir kurban değil, belki de bu hikayedeki en büyük suçluydu.
​Bir katil, öldürdüğü kurbanları hatırlamadan vicdan azabı çekebilir miydi?
​Bars'ın simsiyah gözlerinde sakladığı sırlar, Ilga'nın kendi elleriyle ördüğü o kanlı geçmişin anahtarıydı. Gerçekler yavaş yavaş su yüzüne çıkarken, Ilga şu soruyla yüzleşmek zorunda kalacaktı:

​Geçmişini hatırlamadığında, hala aynı katil misindir? Yoksa bu, yeni bir başlangıç mı?
​"Gerçekler her zaman masum değildir. Ve bazen unutmak, hayatta kalmanın tek yoludur."