3.17

Mira bir psikologdur.

İnsan zihninin en karanlık köşelerine inmeyi, bastırılmış travmaları çözmeyi ve kırık hikâyeleri onarmayı seçmiştir.

Ama kendi zihni söz konusu olduğunda hiçbir yöntem işe yaramaz. Çünkü Mira her gece aynı saatte uyanır: 03:17

Başta bunun sadece bir alışkanlık olduğunu düşündü.
Uykusuzluk, stres, yorgunluk.

Ama bazı şeyler zamanla alışkanlık olmaktan çıkar.
Bir düzene dönüşür.
Bir döngüye.
Bir zorunluluğa.

Bir gece bir şey olur. Mira o geceyi tam hatırlamaz.
Sadece parçalar kalır geride. Sesler, ışıklar, hızlı nefesler ve zamanın bir anda kopması gibi bir his.

O geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Zihni artık ona güvenilir bir hikâye anlatmaz. Anılar birbirine karışır. Boşluklar büyür. Ve bazı sahneler sürekli geri döner.

Her gece 03:17'de uyanır. Her seferinde aynı şey olur. Oda sessizdir ama sessizlik hiç bu kadar ağır olmamıştır.

Sanki biri oradadır.
Sanki biri onu izliyordur.
Sanki bir şey hatırlamasını bekliyordur.

Mira giderek kendinden şüphe etmeye başlar. Bir psikolog olarak en iyi bildiği şey artık ona düşman olur: zihin. Gerçek ile hayal arasındaki çizgi incelir. Hafıza güvenilmez hale gelir. Her yeni gece bir öncekini daha da bulanıklaştırır. En korkutucu olan şey şudur:
Bazı şeyler sadece zihinde yaşanmaz.
Bazı şeyler geri gelir.

Mira artık tek bir sorunun içinde sıkışmıştır:
Hatırlamadığı şeyler mi daha tehlikelidir, yoksa hatırladıklarına inanmaya başlaması mı?

03:17
Bazı geceler uyku için değildir.
Bazı geceler hatırlamak içindir.