BALADIN / GxG

"Senin için sadece bir yaz eğlencesiydim, değil mi? Yarım kalan o büyük besteni tamamlamak için ihtiyaç duyduğun ilham perisi, siyah beyaz tuşların arasında kaybolduğunda sığındığın o sessiz liman..." Sesim titriyor, gözyaşlarım porselen bir bebeğin çatlayan yüzü gibi yanaklarımdan süzülüyordu. "Sen beni o yetimhanenin alevleri arasından kurtardığında, yıllar sonra kendi ellerinle ateşe atacağını nereden bilebilirdim ki?"

Hande, o kusursuz ve heybetli bedeniyle, üzerine geçirdiği siyah ipek sabahlığının içinde bir ölüm meleği kadar görkemli, bir o kadar da acımasız duruyordu. Çenesindeki o sert kas seğirdi, derin bir nefes aldı. Bana doğru bir adım attığında, gözlerindeki o bencil ateşi görebiliyordum. "Eleni..." dedi, sesi yıllardır yönettiği o devasa orkestraları bile susturacak kadar tok ve otoriterdi. "Sen bu köşkün gördüğü en güzel, en saf şeysin. Ama benim dünyam senin bu küçük, masum kalbinin kaldıramayacağı kadar karanlık."

Bir maestro, kendi elleriyle yıktığı bir kalbi yeniden besteleyebilir mi?