Onun esareti

❗+18 sahneler vardır.❗
❗ Şiddət içerir. ❗
❗ 13 yaşdan yukarı içindir. ❗

Bazı anlaşmalar vardır; imzalanmaz, konuşulmaz, hatta adı bile konulmaz. Ama herkes bilir... O anlaşma çoktan yapılmıştır.

O gece şehir her zamanki gibi ışıl ışıldı. Sokaklar kalabalık, insanlar gürültülüydü. Ama o kalabalığın içinde, kimsenin fark etmediği bir şey vardı: yaklaşan bir felaketin sessizliği.

Lara Yılmaz, hayatının en sıradan akşamlarından birini yaşadığını sanıyordu. Odasında, yarım kalmış hayallerinin arasında oturmuş, geleceğini planlıyordu. Henüz bilmiyordu; o geleceğin çoktan başkası tarafından yazıldığını.

Aynı saatlerde, şehrin bambaşka bir köşesinde, karanlık bir ofiste bir adam dosyaları tek tek inceliyordu.

Karan Soykan.

Gözleri soğuk, ifadesi sabitti. Önündeki kağıtlar onun için sadece rakamlardan ibaretti. Borçlar, anlaşmalar, imzalar... İnsanların hayatları onun dünyasında sadece birer detaydı.

Ama o gece bir detay diğerlerinden farklıydı.

Bir isim.

Lara Yılmaz.

Karan, o ismin üzerinde durdu. Parmakları dosyanın kenarında yavaşça gezindi. Dudaklarının kenarında beliren o belli belirsiz gülümseme, yaklaşan fırtınanın habercisiydi.

Bu sadece bir borç meselesi değildi.

Bu, yıllar önce başlamış bir hikâyenin son hamlesiydi.

Ya da belki de... gerçek başlangıcı.

Dışarıda rüzgar hafifçe esmeye başladı. Perdeler kıpırdadı. Gece, sırlarını saklamaya devam ediyordu.

Ve o sırların en büyüğü şuydu:

İki insanın yolu kesişmek üzereydi.

Biri özgürlüğünü kaybetmek üzere...

Diğeri ise yıllardır beklediği şeye sonunda kavuşmak üzereydi.

Ama hiçbirinin bilmediği bir şey vardı.

Bazı hikâyeler esaretle başlar...

Ama her esaret, zincirlerden daha tehlikeli bir şeye dönüşebilir:

Bağımlılığa.