Kaktüs sevdası
- Reads 6
- Votes 1
- Parts 1
Ongoing
Last published Wed, Apr 15, 2026
Ama hayat...
Ona huzur vermek yerine kapıyı yüzüne çarptı.
Kelimenin tam anlamıyla.
Ve o kapının arkasında...
hiç beklemediği biri vardı.
Bir kaktüs sevdası insanın başına ne getirebilir ki...
All Rights Reserved
#646
gençlik
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
VEYNA
Sisli sokak boyunca adımlarımı sessizce attım. Ay, gri bulutların arasından titrek bir ışık sızdırıyor, beton zemini soğuk bir gümüşe boyuyordu. Arkamdan sessiz bir gölge belirdi; Turan. Yüzünü seçemesem de duruşu, sessiz bir güç gibi tüm karanlığı kesiyordu. Aşağı kattan gelen cam patlama sesi ile irkilsemde, yanımdaki varlığı bana güven veriyordu. "Buradayım," dedi sert ama içten bir şekilde, "Buradan birlikte çıkacağız. Bu oyunu çözeceğiz, güven bana." Kalbim sıkıştı, korku ve güven birbirine karıştı. Bir an durakladık, sadece nefeslerimizi duyabiliyordum. O an fark ettim. Karanlığa doğan ışık yalnızca bir metafor değil, bizim kaderimizdi. Ve o ışığın peşinde, hiçbirimiz eskisi gibi olmayacaktık. Veyna; Karanlığın içerisinde parlayan tek ışık parçası. Defne Aral|Turan Altuğ Karaca Orkide&Zincir Doktor&Gölge Veyna, karanlığa doğan ışık, gizemle örülmüş bir aşkın başlangıcı. '010126
CAMBAZ
Yaralı ruhlar serisi I (Bütün kitaplar birbirlerinden bağımsız olacak) Hazan Yalçıner, Anltaya'da saygın bir ailenin ilk kızıdır. Gitarıyla sahilde şarkı söyleyecekken ona eşlik etmek isteyen adam ile beraber bütün bildikleri bozulur. Hazan'ın zihnine işleyen bu genç gün sonunda babasının yeni ortağının oğlu olan Çınar Alp Sancar'dan başkası değil. Hayat onları bir araya getirirken aslında planları daha farklıydı. Masal gibi geçen günlerden sonra günyüzüne çıkan gerçekler ve sırlar üzerlerine çığ gibi düşer. "Bir hikayede gözlerimi açtım ama ben bu hikayenin prensesi değil, cambazıydım."
AKILSIZIM
Aşkı ve mantığı arasında sıkışıp kalan bir kadının savaşında hangisi gâlip gelirdi? "Sabrımı zorluyorsun!" diye tısladım. Bana hep engel olmak zorunda mıydı?! Yüzüne ciddi bir ifade katarak, "Sende benimkini sınıyorsun Akılsız, ödeşiyoruz işte." Sakince konuşmasına iğrentiyle, "Evet fark ediyorum, geçmişte kullandığın birini hep karşında görmek her insanın sinirlerini bozar." Bu dediğime karşın gözlerini yumarak sabır çekti. Gözlerini hiddetle aralayarak gözlerimin içine bakıp, "Kendine gel Simge Güzin! Eğer seni kullanmış olsaydım daha en başından yatağıma alırdım. Ben sana kıyamayacak kadar seni çok seviyorum." dediğinde gözlerimi kocaman açtım. Buna inanmıyordum! Hiçbir zamanda inanmayacaktım! "Peki ya duygularım ve hislerim?!" diye mırıldandım sessizce, duymasından şüphe ederek. Belkide duymamalıydı, bu güçsüz soruyu. Başını yukarı kaldırırken iç çekerek, "Of Akılsız of!" dediğinde sinirle,"Bana akılsız demeyi kes!" diye çattım. Bakışlarını bana indirirken yüzümü her zerresinde gezdirdi bakışlarını."Neden değil misin?" diye sorunca aynı hiddetle,"Değilim aptal!" dediğimde güldü. Bakışları yüzümden ayrılırken gözlerime değdi ve orada durdu. "Akılsızsın Simge Güzin, o kadar ağır bir sızısınki ne yapsam çıkamıyorsun aklımdan." dediğinde cümleler susmuştu artık. Kalp ağır atmayı bırakmış ve dünya o an dönmeyi unutmuştu. Şu duvar saatleri yerine koskocaman cama asılan köstekli saatin tıkırtısı bile durmuştu. Evet bayım, bu bir itiraftı ama, hiç olmadık anda gelmişti. Yargıc tokmağı indirdi, bu dava kabul edilemezmiş.
Nazar Eyle
"Naz" Ses tanıdıktı ama dönüp bakmadım. Duymamış gibi yap, devam et. "Nazar" Evet gerçek ismim buydu Nazar Dila ama beyfendinin Naz diye bitmeyen bir ısrarı vardı. Omzumun üzerinden dönüp baktım. Üniformaları üzerinde attığı her adımda yeri inleten Asaf Baran hafif sinirli bir halde bana doğru geliyordu. Tam karşıma geçip baştan aşağı süzdü beni. Üzerimde hemşire üniformam ama altımda şort. Bakışının bir saniye orda fazla kaldığına emindim. "Sesleniyorum ama niye duymazlıktan geliyorsun sen?" Kolumu göğsüme bağlayıp burnumu havaya diktim. "Adımı doğru seslenseydin duyardım belki." "Ben böyle seviyorum yıllar geçti alışamadın." "Asaf Baran benim adımla zorun ne senin." "Abi" "Ne?" "Abi diyeceksin kızım.Kaç defa uyaracağım seni." Bir nefes aldım sabrımın sınırında zorlanıyordum."Bak tüm gece elimde serum koşturup durdum.Beynim durmuş bir de senin abi egonla uğraşamam. Abim olsaydın abi derdim."
KUYU (+18)
"Dondurma istiyorum." Dedim büyük bir hevesle. O kadar uzun zaman olmuştu ki tatlarını bile unutmuşum. Yaz-kış, an farketmeksizin yiyebilirdim. Hatta Pamir'den sonra en çok sevdiğim şey dondurma olabilirdi. Göğsünde uzandığım beden kasılırken sertçe yutkunduğunu hissettim. Mırıldanırken belimdeki eli, kalçama doğru ilerledi. Pislik. Onun ne zannettiğini çok iyi biliyordum. "Dondurma mı istiyorsun sen ?" Kalçama inen eliyle hafif etimi sıkıyordu.Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Onu biraz kıvrandırmaktan zarar gelmezdi. "Hımm." Diye mırıldandım. Beni bir anda yatakta döndürerek altına aldı.Küçük bir çığlığın dudaklarım arasından çıkmasına engel olamadım.Kehribarları koyulaşmıştı.İçlerindeki o arzu dolu kıvılcımları görebiliyordum. Dudaklarıma uzanacağı zaman başımı yana çevirerek göğsüne elimi yasladım. Dudakları yanağımın üstünde durdu. Onu durdurmam gerekiyordu.Çünkü bir kere başlarsa bu yataktan kalkamazdık.Dondurma krizim tutmuşken istediği iş olamazdı.Belki daha sonra ama şimdi değil. "Pislik yapma Pamir ya ! Uzun süredir yemediğim için ateşim çıkmış gibi hissediyorum.Çikolata parçacıklı,fıstıklı ve vişneli istiyorum. Hepsini. Bütün çeşitlerinden istiyorum." İçim gide gide çeşitleri sayarken sanki gözlerimin önünde canlanıyordu yiyeceğim an.Ağzımın suyunun akıyor olmasından korkuyorum.Sessiz kaldığında yüzüne baktım. Bozulmuş bir ifadesi vardı ama bunun sahte olduğunu biliyorum. Tatlı tatlı gülümseyip yanağına uzunca dudaklarımı bastırdıktan sonra gözlerimdeki çocuksu ifadeyle hâlâ kıvılcımlar saçan kehribarlarının içine baktım. "Alacak mısın?" Yüzümü birkaç saniye inceledikten sonra içli bir nefesi ciğerlerine çekerek dudaklarıma kısa ama etkisi büyük bir öpücük bıraktı. Başını ağır ağır salladı ardından. "Peki alırım.Ama ateşini diğeri daha
ÇAKMA MAFYA//TEXTİNG
-tamamlandı.- Arkadaşlarıyla bir gece eğlenmek için kulübe giden Asel Korel gizemli bir yabancı tarafından bir mesaj alır. En başta ciddiye almayan Asel, gelen mesajlardan sonra huzursuzlanarak mekandan çıktığında haberlerde gördüğü görüntülerle yabancının hayatını kurtardığını anlar. 053*; Son kez uyarıyorum. 053*; İster ciddiye al, ister alma. 053*; O mekandan şuan çıkmazsan son dakika haberlerine manşet olacaksın. 053*; Kurşunlanan kulüpte ölü bulundu diye bir haber yapılıp yanına da fotoğrafının koyulmasını istemiyorsan arkadaşlarını da al ve çık. [KÜFÜR, CİNSELLİK VE İŞKENCE SAHNELERİ İÇERİR!] #Texting 1 [16.08.25] #İntikam 1 [09.08.25] #Dram 1 [11.08.25] #GençKurgu 1 [20.08.25] #Mafya 1 [20.08.25] #Aşk 1 [15.08.25] #GenelKurgu 1 [23.08.25] #Sevgi 1 [12.10.25] #Korku1 [07.01.26] #Savaş1 [25.03.26]Complete
İSİMSİZ KÜNYEM
Öldüğünde, mezar taşına adı bile yazılmayacak olanlardık. Biz; İsimsizlerdik. Kapak: elirixgraphic / @azraaxsea 🔗🇹🇷 *İsimsiz Künyem adında ve kurgusunda yazılan tek kitaptır.* Askeri kurgudur.
Şizofren Ajan
"Hayat hissettiklerimizden başka nedir ki? Çok yetenekli,insani bir çok duyguyu zayıflık olarak kabul eden,yaşamı basit bir illüzyondan ibaret gören,şizofren bir ajanın hikayesi. "Başkalarının hissedememesi onun olmadığı manasına gelmez."Complete
Dilhun Kalbimin Davası
Avukat Gökçe Eraslan, yanlışlıkla müvekkili yerine bir askeri arar ve o askerin hayatını kurtarır. Ardından olan olaylar nedeniyle Gökçe, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalırken şehit ve asker çocuklarını eğiten gizli Oğuz Teşkilatı'nın varlığını öğrenmesi hayatında birçok şeyi değiştirir. Diz kapağımız yara olduğunda, "Öpünce, geçer." der annelerimiz. Peki ya yüreğimizdeki yara, ruhumuzdaki yara? Onların öpülmesi mümkün değil. O yaralar; öpülünce geçen yaralar değil, sevilince geçen yaralardır. Ama sevgi her yarayı iyileştirebilir mi? "Kızların en çok diz kapakları acırmış, benim en çok yüreğim acırdı." "İyileşmek, yaralılara özgü bir şeydir. Ölüler, iyileşemez." 🌼 "Güçlü, olmayı ben istememiştim. Hayat, beni güçlü olmak zorunda bırakmıştı. Bazı kızlar annelerinin savaşçısı, bazıları ise babalarının prensesi olurken ben ne annemin savaşçısı olmuştum ne de babamın prensesi... Ama ben aldığı her davayı kazanan, zor durumda olan kadınlara, küçük kızlara yardım eden, güçlü ama aynı zamanda ruhu ölü bir kadın olmuştum. Ve bu da benim Dilhun Kalbimin Davasıydı." 🐺 "Türk Askerinin tek aşkı, vatandır." "Vatanımız, verilen binlerce şehite nasıl değiyorsa sende sevgime o kadar değiyorsun..." 🐺 & 🌼 ~ Bu kitaptaki kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. ~ (Yayınlanma Tarihi: 04.02.2023) Dilhun Kalbimin Davası adıyla yayımlanan ilk hikayedir!
𝖢𝖠𝖭𝖧𝖨𝖱𝖠Ş •𝖣İ𝖫𝖣𝖠𝖱•(AŞİRET +18) DÜZENLENİYOR....
"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.Complete
Sisli sokak boyunca adımlarımı sessizce attım. Ay, gri bulutların arasından titrek bir ışık sızdırıyor, beton zemini soğuk bir gümüşe boyuyordu. Arkamdan sessiz bir gölge belirdi; Turan. Yüzünü seçemesem de duruşu, sessiz bir güç gibi tüm karanlığı kesiyordu. Aşağı kattan gelen cam patlama sesi ile irkilsemde, yanımdaki varlığı bana güven veriyordu. "Buradayım," dedi sert ama içten bir şekilde, "Buradan birlikte çıkacağız. Bu oyunu çözeceğiz, güven bana." Kalbim sıkıştı, korku ve güven birbirine karıştı. Bir an durakladık, sadece nefeslerimizi duyabiliyordum. O an fark ettim. Karanlığa doğan ışık yalnızca bir metafor değil, bizim kaderimizdi. Ve o ışığın peşinde, hiçbirimiz eskisi gibi olmayacaktık. Veyna; Karanlığın içerisinde parlayan tek ışık parçası. Defne Aral|Turan Altuğ Karaca Orkide&Zincir Doktor&Gölge Veyna, karanlığa doğan ışık, gizemle örülmüş bir aşkın başlangıcı. '010126
More detailsContent Guidelines