Endless Summer

Akala ko madali ang mabuhay mag-isa-hindi pala. Akala ko masaya ang mag-isa, pero bakit sa bawat sandaling ako'y nag-iisa sa bahay, luha ang palaging kasama ko? Umiiyak ako nang walang malinaw na dahilan, marahil dahil sa masakit kong nakaraan.

Paano kung bigla na lang akong mawala? Paano ko pa pahahalagahan ang natitira kong oras sa mundong ito? Paano na ang mga mahal ko sa buhay? Ngunit naalala ko-wala na pala sila. At ang pag-asang pinanghahawakan ko ay siya ring patuloy na sumasakit sa akin.

Napakasaklap ng buhay. Ngunit nang dumating ka sa gitna ng araw ng tag-init, biglang uminit ang matagal nang nanlalamig kong puso. Akala ko ikaw na ang huli. Akala ko sabay nating haharapin ang bukas.

Ang hinihiling ko lamang ay may taong mananatili sa aking tabi, ngunit iniwan mo rin ako. Gusto kong isigaw ang galit at pagsisisi sa sarili, sapagkat alam kong minsan, ikaw ang naging sandalan ko.

Sana, sa huling pagsikat ng araw, ay may sumilay na pag-asa-pag-asa na balang araw ay maging malaya rin ang puso kong sugatan.