O'sha Roza emas

U Fransiyani sevardi.
U Istanbuldan nafratlanardi.
Va hammadan ham ko'proq - musulmonlardan nafratlanardi.

Onasining kasalligi oilasini parokanda qilib, mudhish avtohalokat esa hayotidagi so'nggi tirgagidan ayirganda, Rozaning hayoti butunlay ostun-ustun bo'lib ketadi. U jon saqlashga harakat qilgan Fransiya yagona najotiga aylanadi. Ammo oradan ikki yil o'tgach, uning hayoti keskin o'zgarib, uni Istanbulga - ismi haligacha qalbida og'riq uyg'otadigan otasining yoniga yetaklaydi.
Roza uchun bu shahar - begona, dushman va qo'rqinchli.

Har bir azon sadosi, har bir nigoh va har bir an'ana uning nafratini yanada olovlantiradi. U amin: Islom - uning hayotidagi barcha yomonliklarning sababchisidir. Va u har qanday holatda ham Fransiyaga qaytib ketish uchun hamma narsaga tayyor. Qanday bahoda bo'lmasin.
Lekin Istanbul - shunchaki shahar emas.
U insonni sindirishni, jarohatlarni yangilashni va haqiqatning ko'ziga tik boqishga majbur qilishni biladi.

Bitta uchrashuv.
Bitta sir.

Uning «dushman» haqidagi tasavvurlariga mutlaqo mos kelmaydigan bir inson.

Sekin-asta Roza uzoq vaqt ko'rishni istamagan narsalarini payqay boshlaydi:
o'zi haqidagi, oilasining o'tmishi haqidagi va uni ich-etidan kemirayotgan nafrat haqidagi haqiqatlarni.

Agarda u dindan emas, balki o'zining og'rig'idan nafratlanayotgan bo'lsa-chi?

Agarda Fransiya najot emas, balki shunchaki qochish bo'lsa-chi?