Bilmeyenler Koğuşu

"Bana bak!" dedi adam, çenemi sertçe kavrayarak gözlerimi ona çevirmemi sağladı. "O hastanedeki beyaz duvarlar sana kim olduğunu unutturmuş olabilir ama ben unutmadım. Sen deli değilsin."

Acı bir kahkaha attım, sesim kulübenin içinde bir fırtına gibi esti. "Annem öyle demiyor," diye fısıldadım, gözlerimdeki yaşlar yanaklarımdan süzülürken. "Kendi elleriyle vurdukları izleri, benim tırnak izlerim sandılar. 'Kendi yaptı' dediler. Beni o koğuşa, o bilmeyenlerin arasına kendi elleriyle attılar!"

Duygu selim yine taşmaya başlamıştı. Bir an ağlıyor, bir saniye sonra öfkeyle titriyordum. Kontrol edemediğim bu 'fazlalık', benim hem lanetim hem de silahımdı.

Adam geri adım atmadı. "Ailen seni bir enkaz gibi kenara attı," dedi sesi buz gibi bir kararlılıkla. "Ama o enkazın altında bir yangın var. Şimdi bir karar ver; ya o hastaneye geri dönüp gerçekten delireceksin ya da benimle gelip seni bu hale getiren herkesten intikam alacaksın. Ünlü iş adamlarının masasında oturacak, onların dünyasına sızacaksın. Benim gölgem olacaksın."

Titreyen elimi ona uzattım. "Peki ya beni bulurlarsa? Ya yine o koğuşa kapatırlarsa?"

"O zaman," dedi adam elimi sıkıca tutarak, "Tüm dünyayı o koğuşun içine hapsederim. Kimse seni bir daha 'bilmeyenler'in arasına gönderemez."