MEYRA
- Reads 232
- Votes 70
- Parts 2
Ongoing
Last published Mon, Apr 20, 2026
Bir tarafta ışıkların altında devleşen, sesinin tınısıyla binleri büyüleyen bir yıldız: Meyra Işık.
Diğer tarafta ise gölgelerin içinde yaşayan, rütbesini soğuk kanıyla kazanmış bir varis: Ilgaz Russo Dinçer.
Moskova'nın karı, geçmişin kanlı hesaplarını Meyra'nın sahnesine taşıdığında; Kadir Işık'ın tek bir emri vardı: "Onu yaşat."
Meyra, hayatının en parlak dönemini yaşadığını sanırken, aslında karanlık bir koruyucunun nefesiyle hayatta kalmaktadır. Babasının müttefiki Bahri Dinçer'in oğlu Ilgaz için bu, rütbesine giden yolda sadece "sabır" gerektiren bir görevdir. Ancak korumaya ant içtiği o saflık ve "ışık", Ilgaz'ın buzdan duvarlarını yavaş yavaş eritmeye başladığında; asıl tehlikenin dışarıda değil, kalplerinin arasında büyüyen o kaçınılmaz tutku olduğu anlaşılır.
Işık, karanlığın içinde kaybolacak mıydı, yoksa karanlığı kendi rengine mi boyayacaktı?
All Rights Reserved
#30
erkek
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
GÜNCE | Gerçek Ailem
Gerçek Ailem. "Kalbi atmaz ama nefeste almaz, Gözlerini açmaz ama yüreği de susmaz, Ruhu hiç kanamaz ama ağlamayı da bırakmaz, Başını çevirip onlara bakar ama gerçek ailesinden haberi olmaz..." Ben Günce KARA, bir kere bile gülemeyen ama kendi derdine de dert demeyen bir insanım. Kalbim kırıktır ama ruhum derli topludur benim, gözüm yaşlıdır ama yerindedir merhametim. "Solan çiçekleri yeniden canlandırmak için onu kökünden koparmak gerek. Bende yeniden canlanabilmek için her şeyi baştan yazmaya karar verdim." Günce KARA. -.- Not: Esinlenilme ya da çalınma durumunda yasal işlemler başlatılacaktır. Kitaba saygı duymanızı rica ederim. :)Complete![11 GÜN [Ara Verdi]](https://img.wattpad.com/cover/405628637-256-k450928.jpg)
11 GÜN [Ara Verdi]
Arkasını dönüp gitmek üzereyken kolunu tutmaya yeltendim. Zincir uzanmayınca parmaklarım tişörtü üzerinden kaydı. Arkasını dönüp solup mavi gözlerini gözlerime dikti. "Lütfen...beni yeniden o bodruma kapatma. Beni öldür ama kapatma. Tek başıma kafayı yemek üzereyim orada. Duvarlar üzerime üzerime geliyor. Beyaz duvarlara bakmaktan hayaller görmeye başladım." Maskesinin ardındaki gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Göz yaşlarımı tutamadım. Dizlerimin üzerine çöktüm. "Lütfen...ne istersen yaparım. Yalvarırım." Titreyrek ağlamaya devam ettim. "Beni oraya kapatma. Daha fazla dayanamıyorum. Nolur...içinde biraz insanlık varsa canımı al daha iyi..." Kısa bir süre başımda bekledikten sonra arkasını dönüp kapıya ulaştı. "Giyin." İlay ve Rüya uyandıklarında biraz şehirden uzaklaşmak ve kamp yapmak için gittikleri ormandan farklı bir yerde olduklarını fark ederler. Kör karanlığa gözlerini açan kızlar bir kaç dakika sonra hayatlarını tamamen değiştirecek o kişi ile tanışırlar. Ve o dakikadan sonra kaçmak için mücadele etmeleri gerekmektedir. ❗Dikkat; bu kitap travmatik ögeler içermektedir. Eğer kan, cinayet ve benzeri konular sizi rahatsiz ediyorsa okumamanızı ya da o sahneleri atlamanızı tavsiye ederim.
Çiçekçi (Tefeci Kurgusu) +18
Genç kız annesini ve babasını kaybettikten sonra onlardan kalan çiçekçi dükkânını işletmeye başlar. Bir gün müşterilerinin fazla olması yüzünden dükkânı geç kapatır. Yolda ilerlerken eve daha erken gitmek istediği için kısa yolu tercih eder. Ve orada iki adamın, yan komşusu olan adamı kaçırmaya çalıştıklarını görür. Nereden bilebilirdi ki sırf bu yüzden tüm dünyasının değişeceğini? ... "Artık onu bırakmam." Diyordu Kuzgun. Sesi hiç uyumamış gibi dinçti. "Abi saçmalama istersen. Kız gitmek isterse ne yapacaksın? Zorla mı tutacaksın?" Dedi Hakan. Tek kaşım havalandı. "Evet, zorla tutacağım. Daha önce küçük diye uzak durdum, ama kader onu bana tekrar getirdi. Bir daha bırakmam." Sesi netti. Kimden bahsettiklerini anlamadığım için kaşlarım çatıldı. "Sen iyice kafayı yedin." Dedi Hakan sinirle. Sesleri kısıktı. "Evet yedim. Kafayı yedim. Boşuna getirdin beni buraya konuşmak için. Kararım kesin. Asel'i bırakmam." Dedi Kuzgun sert sesiyle. Durdum. Sanki o an dünya bile durmuştu. Nefesim kesildi. "Hani unutmuştun kızı? Ne oldu bir anda?" Dedi Hakan. "Unutmuştum. Ama o tekrar çıktı karşıma. Seviyorum onu." Demesiyle kan beynime sıçıradı. Dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. "Bu sevmek değil Kuzgun. Sen o kıza korkunç derecede takınt-" Diyordu ki sözü yarıda kesildi. Çünkü bir adım ileriye gitmiş ve kapıyı açmıştım. İkisinin de gözleri üstüme çevrilirken ben şokla Kuzgun'a bakıyordum. ... Kitabın ilerleyen bölümlerinde, açık bir yazım diliyle anlatılmış sevişme sahneleri yer almaktadır.
YANLIŞ KİŞİ (İntikam)
"saçlarıma dokunma!" ondan uzaklaştım. "bana ne yaparsan yap ama onlara dokunma!" "Onları keseceğim!" "h-hayır onlar annemden bana kalan son şey onlara dokunma n-ne olur.." ağladı. "istersen döv canımı yak ama onları elleme.." belime gelen saçlarımı tutup çekti. "onları kesip sana yedireceğim." dedi ve güldü.. "senin ölümün benim elimden olacak unuttun mu?"
5. seviye
" BU BİR AJAN KİTABIDIR" "intikam! intikam istiyorum..! Benden alınan he şeyi ,yıllardır dağ taş demeden aradığım annemin mezarını!" dedim bağırarak. " Sana neden inanayım? " " Bana inanmana ihtiyacım yok! Onu bana kendi ellerinle getireceksin!" Desteğiniz benim için en büyük motivasyon sizden isteğim yorum ve yıldızlarınızı eksik etmeyin iyi okumalar❤️❤️
YARALASAR(Kitap Oldu)
"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.
KARANLIK ADAMIN LÂL GELİNİ
Görme engelli ve dilsiz bir genç kız. Hayatı normal akışında giderken, hayatına giren adamla nekadar karışabilirdi ki? Geçmişi ve bu günü karanlık bir adam. Annesinin zoruyla kendine varis istediği için varisini doğuracak, anlaşmalı evlilik yapacak, bir kadın arar. Hayatı zor, karanlık ve düşmanları olan bir adam. Bu iki insanın yolları kesişirse en fazla ne olabilir. Yaş farkı vardır.. +18 içerik, şiddet içeren sahneler olacaktır. Hikaye şahsıma aittir.Herhangi bir mecrada çalınıp paylaşıldığı takdirde, yasal işlem başlatılacaktır.
Ölüm Oyunu
Dediler, madem kabul ettin son şansı, gir oyuna da kazan ölümle olan yarışı. -------- Bu hikâye yirmi altı yaşındaki otopsi yardımcısının, dört kişiyle beraber yeniden yaşamak için yarıştığı oyunun hikayesidir. Azrail'in tırpanını boynunda hissetmek isteyen her okur, bu romana davetlidir. İyi ölümler.
![ELİM SENDE [BXB]](https://img.wattpad.com/cover/407709857-256-k488854.jpg)
Gerçek Ailem. "Kalbi atmaz ama nefeste almaz, Gözlerini açmaz ama yüreği de susmaz, Ruhu hiç kanamaz ama ağlamayı da bırakmaz, Başını çevirip onlara bakar ama gerçek ailesinden haberi olmaz..." Ben Günce KARA, bir kere bile gülemeyen ama kendi derdine de dert demeyen bir insanım. Kalbim kırıktır ama ruhum derli topludur benim, gözüm yaşlıdır ama yerindedir merhametim. "Solan çiçekleri yeniden canlandırmak için onu kökünden koparmak gerek. Bende yeniden canlanabilmek için her şeyi baştan yazmaya karar verdim." Günce KARA. -.- Not: Esinlenilme ya da çalınma durumunda yasal işlemler başlatılacaktır. Kitaba saygı duymanızı rica ederim. :)
More detailsContent Guidelines