MANOLYA SENDE KALSIN

Tüm kapılar ona tek tek açılırken o kadar sert bir fırtına gibi hareket ediyordu ki karşısına geçmeye kimse cesaret edemiyordu.

En sonunda cezaevinin sonuna geldiğimizde o demir parmaklıklı kapıdan kolayca geçmişti fakat gardiyanlar bizi durdurmuştu.

Kaan sanki hissetmiş gibi durdu, yavaşça arkasını döndüğünde boynumu omzuma doğru büktüm yapacak bir şey yok der gibi.

Tam ortamızda demir parmaklıklı kapılar ve birkaç gardiyan vardı. O an aramızds beş adım vardı ama ben yüzlerce kilometre var gibi hissediyordum. O buradan çıkıp gidecek ve özgürce istediğini yapacaktı ama ben o soğuk koğuşa geri dönecektim. Her gün sadece belirli saatlerde bayat yemekler yiyecek ve güneş bile göremeyecektim. Boğazım düğümlendiğinde onunda bakışları yumuşamıştı. Adem elması usulca hareket etti.

Sanki aynı gökyüzünün altında bile değildik.

Bu hikayede okuduğunuz Kurum, Kuruluş, Partiler gerçek olaylar değildir ve gerçeği yansıtmaz.