Zew kruków

- Próbowałam, Rosie. - Jej spojrzenie zadrżało po raz pierwszy. - Bardziej, niż kiedykolwiek próbowałam czegokolwiek w swoim życiu.

Cisza, która zapadła po tych słowach, była niemal bolesna.

- Ale to nie wystarczyło - westchnęła ciężko.

Irene odwróciła wzrok pierwsza. Jakby nie była już w stanie dłużej patrzeć na to, co sama miała za chwilę zrobić. Jej dłoń powoli powędrowała ku szyi. Zatrzymała się na chwilę na łańcuszku, jakby sam dotyk przywoływał wspomnienia, których nie chciała już oglądać. Albo takie, których nie potrafiła się pozbyć.

- To nigdy nie miało być twoje życie... - powiedziała cicho, niemal bezgłośnie. - I zrobiłabym wszystko, żeby tak właśnie zostało.

Jej palce na krótką chwilę zacisnęły się na zawieszce. Roseline milczała stojąc w osłupieniu. To musiał być jakiś pieprzony sen.