NEFHA
- Reads 52
- Votes 16
- Parts 3
MatureOngoing
Last published Mon, Jul 6, 2026
"Çiçekçi olduğun çok belli oluyor." diyebildim.
"Nerden anlaşılıyor acaba? Tipim, masumiyetim veya... aklıma başka gelmiyor." karşımdaki zarif kadın öylesine konuşmamıza rağmen benle konuşuyordu.
"Kokun, Nefha'n." tutuldu hiç birşey diyemedi.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Şehir Hatırlamaz
Bir şehir hatırlamıyorsa, bu unutkanlık sayılmaz. Bu bir tercihtir. Bazı insanlar öldüğünde arkasında iz bırakır. Bazıları yaşarken silinir. Ve kimse bunun ne zaman başladığını fark etmez. Bir gün bir sokaktan geçersin. Her şey yerli yerindedir. Binalar, ışıklar, tabelalar... Ama içinden bir şey, orada bir boşluk olduğunu söyler. Şehir sessiz kalır. İnsanlar yürümeye devam eder. Kimse durup bakmaz. Çünkü şehirler hatırlamaz. Onlar sadece ilerler. Bu hikâye, unutulanların değil; hatırlayanların hikâyesi. Ve bazen hatırlamak, en tehlikeli şeydir.
•Qatil Kim?•
Baş Obrazlar: Dilbər - Orxan Obrazlar: Yan Obraz: Əsmər - Fateh Ayan - Teymur Səlim Xülya - Xatir Cəmilə - Cəmil Banu - İlqar ~•☆•~------------------~•☆•~ Varlığına bu qədər bağlı ikən, yoxluğu ilə sınanmaq istəmirdi insan. Varlığına bu qədər alışmış ikən, yoxluğuna məhkum olmağı gözə almazdı insan. Varlığını bu qədər hissetmişkən, yoxluğunda təmas axtarardı insan. Varlığında belə narahatdırsa, yoxluğuna necə dözə bilərdi bir insanın?
Mayın Tarlası- Sezon Finali
"Lotus çiçekleri, bataklığın içinde büyüyüp fakat hiçbir pisliğe kendine bulaştırmayan bir çiçek türüdür. Sende öylesin."
KÜLÜN İZLERİ (unutulanın ardında)
"Silinmiş bir geçmişin külleriyle yaşayabilir mi insan..." Külün izleri, geçmişin gölgesinden kaçarken kendisine ulaşmaya çalışan bir genç kızın hikayesi, bazen unuttuklarımız bizi korur... Ama bazen, kim olduğumuzu hatırlamak için o külleri yeninden üflememiz gerekir.
Bir şehir hatırlamıyorsa, bu unutkanlık sayılmaz. Bu bir tercihtir. Bazı insanlar öldüğünde arkasında iz bırakır. Bazıları yaşarken silinir. Ve kimse bunun ne zaman başladığını fark etmez. Bir gün bir sokaktan geçersin. Her şey yerli yerindedir. Binalar, ışıklar, tabelalar... Ama içinden bir şey, orada bir boşluk olduğunu söyler. Şehir sessiz kalır. İnsanlar yürümeye devam eder. Kimse durup bakmaz. Çünkü şehirler hatırlamaz. Onlar sadece ilerler. Bu hikâye, unutulanların değil; hatırlayanların hikâyesi. Ve bazen hatırlamak, en tehlikeli şeydir.
More detailsContent Guidelines