Rüzgar

Ailesi olmayan birisine aile olabilir misiniz?

Bazı insanlar "aile" kelimesini duyunca bir ev, kalabalık sofralar, tartışmalar ve sonra barışmalar hayal eder. Bazıları içinse bu kelime sadece eksik bir yer demektir. Çünkü herkes o şansa sahip olmuyor.

Ailesi olmayan biriyle tanıştığında bunu hemen anlamazsın. Normal görünür, güler, konuşur. Hatta bazen herkesten daha güçlü durur. Çünkü alışmıştır. Kendi kendine yetmeye, kendi kendini toplamaya.

Ama bu, birine ihtiyaç duymadığı anlamına gelmez.

Birine aile olmak aslında düşündüğün kadar büyük bir şey değil. Kimse senden kusursuz olmanı istemez. Sürekli yanında olmanı da. Bazen sadece kalman yeterli olur. Gitmemek. O kişi alışmıştır çünkü insanların bir noktada gitmesine.

Küçük şeyler burada büyür.
Birlikte geçirilen sıradan bir gün.
Saçma bir şakaya birlikte gülmek.
Hiçbir şey konuşmadan yan yana oturabilmek.

Bunlar basit görünür ama onun için farklıdır. Çünkü ilk defa bir şeyler "yarım kalmadan" devam ediyordur.

Ailesi olmayan biri başta mesafe koyabilir. Fazla yaklaşmak istemez. Çünkü alışık değildir. Güvenmek onun için kolay değildir. Ama zamanla, gerçekten kalıcı olduğunu hissederse, o mesafe yavaş yavaş kapanır.

İşte o noktada anlarsın.
Aile olmak kan bağı değilmiş.

Birine aile olmak, onun hayatını kurtarmak değildir. Onu değiştirmek de değildir. Sadece yanında olmaktır. Giderken arkanı dönüp bakmamaktır. "Ben buradayım" demenin başka bir yoludur bu.

Herkes birine aile olamaz. Çünkü bu biraz sabır ister. Biraz anlayış. Ve en önemlisi, kalmayı bilmek.

Ama eğer biri için bunu yapabilirsen...
Onun hayatında eksik olan o boşluğu tamamen dolduramazsın belki, ama oraya ışık koyarsın.

Ve bazen bir insanın ihtiyacı olan tek şey de tam olarak budur.