GÖĞÜS KAFESİ

En zayıf olduğun an, iplerini elinden bırakmasan bile sonun oluyordu bazen.
Hiç istemediğimiz, düşünmeye tahammül edemediğimiz şeylere şahit ediyordu bu hayat bizi. Habersizce çalıyordu kapımızı. Zihnimizin içine girmeye başaramamış bütün düşünceleri bir toprak misali birleştirerek mezar haline getiriyordu.
Göğüs Kafesi.
Oksijeni olmayan bir toprağın içinde filizlenen her çiçeğin oluştuğu koca bir mezarlıktı.
Zayıf olunan çok küçük bir an, bazen sonsuza kadar insanın kendi zihninde esir olmasına sebep oluyordu. Kalbin bir anahtarı yoktu, ama kilide vurulan haykırışları vardı. Vurulan her kilit, sessizliğin birer çığlığıydı. Uçuruma düşmeye neden olacak her ipin kayboluşuydu.
Bazen o ipler özgürlüğümüzü tutsaklığa çevirdiğimiz düğüm haline geliyordu. Bazen de hayatla bağ oluşturmanın temellerini bize attıran en büyük destekçimiz oluyordu.
İlk defa elime dolanan ipler bir sarmaşık misali büyüyen avuçlarımı saran dikenli tutsaklıktı. Ama o dikenlere rağmen, beni boğan sarmaşıklara rağmen gitmesini istemeyen de bendim.