CASSİEL: DÜŞEN MELEK

​Cennetten sürülmek bir melek için sonun başlangıcıydı ve bu kadim sürgünün tek bir mutlak kuralı vardı: Bir ölümlünün hayat ışığını söndürmek. Cassiel imkansızı başarmış, bir meleğin masumiyetini lekeleyerek kazara bir insanın sonu olmuştu.

​Göklerde yankılanan ses bir hüküm gibi indi: 'Git Cassiel! Git ve döktüğün o masum kanın bedelini öde!'

​Göklerin kapısı devasa bir gürültüyle kapandığında, Cassiel artık ait olduğu o sonsuz huzurda değildi. Hissettiği ilk şey, ruhunu donduran o keskin soğuk oldu. Bir melekken içinden geçip gittiği rüzgâr, şimdi çıplak tenini bir bıçak gibi kesiyordu. New York'un karanlık ara sokaklarından birine, gri bir sağanağın tam ortasına düştü.

​Artık sırtında kanatlarının o görkemli ağırlığı değil, vicdanının ezici yükü vardı. Gökyüzü arkasından yas tutarcasına ağlıyordu sanki ama o, sadece ellerine bakabiliyordu. Sebep olduğu o ölümün izi, yağmurla temizlenemeyecek kadar derinde; görünmez bir leke gibi avuçlarına mühürlenmişti. Cassiel artık yeryüzünde nefes alan, her an kırılmaya mahkûm bir insandı.