EZRAK

Uğursuz, kasvetli bir kâbusun içindeydim sanki. Her yerde ölü bedenler yatıyor, kan ve yoğun duman havayı boğuyordu. Daha bu sabah, hayatımın en güzel günü olduğuna inandığım ve sevinçle zıpladığım bahçemde geriye kalan tek şey, ezilmiş leylaklarım olmuştu.

Yıkılmış sarayın üzerinden yükselen duman, gökyüzünü kendi karanlığıyla kaplamış gibiydi.
Bu kaosun tam ortasında, eskiden her gördüğümde kalbimin hızla çarpmasına sebep olan adam vardı.

Kanla kaplı silüeti... Bu mesafeden bile beni parçalamak ister gibi bakan gece karası gözleri. Onun da kalbindeki yerimin parçalara ayrıldığını hissedebiliyordum.
Bakışlarımı gözlerinden çekmedim. Bana ne yaptığını anlasın, dünyama ne yaptığını görsün istedim.

Bana doğru attığı yavaş adımlar beni geriye kaçmaya itiyordu. Ama ben kaçmak yerine ona doğru yürüdüm.
İçimde fırtınalar kopuyordu, dışımda ise tam tersi bir sükûnet vardı.
Üç adımlık bir mesafe kalmıştı ki ikimiz de duraksadık. Baştan aşağı beni süzdü. Dudakları kibirle sağa doğru kıvrıldı.

Kendime baktım.
Bembeyaz gelinliğim koyu kan lekeleriyle kaplanmıştı. Saçlarım dağılmış, bir enkaza dönmüştüm. Ama bu korkunç hâlime aldırmadan gözlerimi tekrar ona diktim. Bu hâlim, onun yarattığı yıkımın en canlı kanıtıydı.

"Gördüklerin hoşuna gitmiş gibi," diye fısıldadım. Sesim şaşırtıcı derecede sakindi.

Yüzündeki alay daha da derinleşti. Gözleri gelinliğime, parçalanmış tacıma kaydı, sonra yeniden bana döndü.
Sesi, ölüm sessizliğini bıçak gibi yardı.
"Senin bu hâlini görmekten daha çok hoşuma giden tek şey..." dedi.
"...bunu benim yapmış olmam."
Gözlerimi yumdum. Sağ gözümden bir damla yaş süzüldü. O yaşla birlikte içimde ona dair kalan son sevgi kırıntısı da yok oldu.