Nefesin İzi (Düzenleniyor)

Araz, hastane odasının steril sessizliğine ağır bir gölge gibi girdi. Elindeki kan kırmızısı gülleri Derin'in masasına bırakmak yerine, doğrudan onun ellerine tutuşturdu. Parmakları, Derin'in ellerini sarmaladığında aralarındaki mesafe yok oldu.

​"Gül sevmediğimi biliyorsun" dedi Derin, buz gibi bir sesle.

​Araz, yüzüne doğru eğildi. Aralarındaki mesafe artık bir cerrahın müdahale edemeyeceği kadar kapalıydı. "Biliyorum" diye fısıldadı karanlığın içinden. "Ama senin o narin beyaz lalelerin benim dünyamda yaşayamaz, Derin. Kırılırlar."

​Derin geri çekilmek yerine, Araz'ın dipsiz gözlerine dimdik baktı. "Beni kırmaya çalışıyorsun" dedi, sesi bir an bile titremeyerek. "Ama boşuna. Senin o dikenlerin ancak kendine zarar verir, bana değil."

​Araz gülümsedi. Nazikçe, Derin'in elindeki bir gülün dikenini kendi parmağına bastırıp sızan kanla birlikte yüzüne doğru yaklaştı.

​"Seni kırmıyorum" dedi, fısıltısı dudaklarına değecek kadar yakınken. "Sadece seni, benden başka kimsenin dokunmaya cesaret edemeyeceği bir özenle, dikenlerin ardında saklıyorum. Kırmızıya alışacaksın, Derin. Çünkü beyaz, benim olduğum yerde çoktan kirlendi."