Araftaki Küller

Ruhu küle dönmüş bir tim...
Onlar, geçmişin acısıyla yaşamaya alışmış bir timdi.

Şimdi ise o küle dönmüş kalpleriyle, başkalarının da yürekleri kül olmasın diye verilen emir doğrultusunda bir kampı patlatmaya gidiyorlardı. Amaçları, onlar yüzünden ruhu şad olmuş şehitlerinin kanını yerde bırakmamaktı.

Fakat bilmedikleri şey ise, bir tuzağa çekildikleriydi.
Yolun yarısında tim, bir gariplik olduğunu sezmişti ama belli etmemişlerdi.
Emir bu yöndeydi: git, öldür ve gel...

Tam yolun sonundayken bir kurşun sesi yankılandı Hakkâri'nin o acımasız dağlarında.

O zaman anladılar tuzağa çekildiklerini; biraz önce telsizlerine sızarak onları uyaran yabancının doğruyu söylediğini. Ancak elden bir şey gelmezdi.

Çatışmanın ortasında kalmışlarken onlardan başka bir silah sesi daha yükselmişti.
Bir Türk askeri.
O an henüz bilmiyorlardı aslında o Türk askeri, onları uyaran kişi ve gelecekte ailelerinden biri, vazgeçilmezleri olacağını.