Mavi Ve Kömür

​"Karanlığın içinde bir çiçek açarsa, güneş mi ona boyun eğer, yoksa gece mi onu yutar?"

Şehrin gürültüsünden arınmış, sarmaşıkların ve eski taş duvarların ardına gizlenmiş o evde zaman durmuştu. Bir tarafta; ömrünü buzdan bir kalenin içinde, kimseyi kendine dokundurtmadan, ruhundaki yaraları dövmelerinin altına gizleyerek geçiren Alp. Sert, aşılmaz ve sessiz...

Diğer tarafta; hayatın tüm renklerini avuçlarında taşıyan, her şeye rağmen gülümsemekten vazgeçmeyen, bahar kokulu Efsun.

Aralarındaki on iki yıllık uçurum, sadece yaş farkı değildi; iki farklı dünyanın, iki farklı acının çarpışmasıydı. Alp, hayatına kimseyi almamıştı. Efsun ise kalbinin anahtarını henüz kimseye teslim etmemişti.

Efsun o demir kapıdan içeri adım attığında, Alp'in buzdan krallığı çatırdamaya başladı. Çünkü Efsun, Alp'in içindeki o kimsenin bilmediği merhameti gören tek kişiydi.

Tek bir adam, tek bir kadın ve yıllarca sürecekmiş gibi hissettiren o tek aşk... >

"Bana öyle bakma," dedi Alp, sesi bir uçurum kadar derindi. "Benim toprağımda çiçek yetişmez."
Efsun gülümsedi, gözlerindeki mavilikle adamın karanlığına dokundu. "Senin toprağın benim, Alp. Ve ben çoktan yeşerdim."