Ziemia Nikogo

PROLOG
Siedziałam na werandzie, czując pod dłonią chropowate drewno poręczy. Mój wzrok błądził po stajniach - długich, niskich budynkach, które własnoręcznie łatałam każdej jesieni. W boksach rżały konie; słyszałam uderzenia kopyt o deski i parskanie, które niosło się w mroźnym powietrzu.
To był dźwięk mojego życia. Moje stado, moje dziedzictwo, jedyny powód, dla którego wciąż tu byłam.Ojciec siedział obok, oddychając ciężko. Przesunęłam dłonią po ramieniu, czując pod cienkim materiałem koszuli wypukłość tatuażu - geometryczny wzór Gór Czarnych, który dziadek kazał mi nosić jako przypomnienie o domu. Drugi tatuaż, trzy pionowe linie na mojej brodzie, piekł mnie teraz, gdy mrużyłam oczy pod słońce. Te kreski były jak kotwica. Przypominały mi, że jestem głosem tych, którzy już nie mogą mówić.Nagle spokój stajni został przerwany. Konie w padoku poderwały łby, uszy nastawiły się w stronę drogi. One usłyszały to pierwsze.Na horyzoncie pojawił się czarny SUV. Sunął przez prerię jak intruz, wzniecając chmurę pyłu, która powoli zasłaniała widok na nasze pastwiska. Poczułam, jak ojciec sztywnieje w fotelu.
- Kiksuye, Naya... - szepnął, a jego wzrok utknął na lśniącym lakierze auta, który kompletnie nie pasował do tego krajobrazu. - Pamiętaj, kim jesteś.Patrzyłam, jak samochód zatrzymuje się przed bramą. Moje konie zaczęły biegać wzdłuż ogrodzenia, niespokojne, czując obcą energię. Gdy drzwi SUV-a otworzyły się i wysiadł z niego mężczyzna w garniturze, wiedziałam jedno: on widział tu tylko hektary do sprzedania. Ja widziałam każde źdźbło trawy, które znało imiona moich przodków.