ZAKKUM

Bazı ölümler sessiz olmaz...
İçinde çığlık çığlığa yankılanır.

Bir baba ölür.
Ve bir kız, o gün sadece babasını değil...
Kendini de toprağa verir.

Yarım kalan bir sarılma, söylenemeyen bir "gitme",
ve sonsuza kadar cevapsız kalacak sorular...

Zaman ilerler derler.
Yalan.
Zaman sadece yarayı kabuk bağlatır, içindeki çürümeyi durdurmaz.

Kalbi artık yas tutmayı öğrenmişken,
karanlığın içinden biri çıkar.
Tehlikeli... derin... ve fazlasıyla gerçek.

Onu sevmek, yeniden nefes almak gibi değildir.
Onu sevmek, boğulmayı bile isteyerek kabul etmektir.

Çünkü bazı insanlar iyileştirmez...
Yavaş yavaş yok eder.

Geçmişi mezar, geleceği sis olan bir kalp...
Bir yanda babasının hatırası,
diğer yanda kendini kaybettiği bir aşk.

Ve en sonunda şunu anlar:
Bazı duygular yaşatmaz...
Süründürür.

Bazı aşklar çiçek açmaz...
Zakkum gibi, sadece zehirler.