Işık Sızmayan Evler

Bazı mahalleler vardır...
İnsan daha sokağın başına adımını atar atmaz tanınır.
Ben o mahalleye yabancı geldim.
Elimde tek bir valiz, içimde anlatmaya değmeyecek kadar ağır bir geçmişle...
Sokak dar, evler eskiydi. Camlardan sarkan perdeler, kapı önlerinde oturan teyzeler, birbirine seslenen çocuklar... Her şey fazla tanıdıktı. Sanki ben hariç herkes birbirinin hikâyesini ezbere biliyordu.
Benimkini bilmiyorlardı.
Ve ben de anlatmaya niyetli değildim.
İlk günümde gülümsedim.
Öyle içten, öyle alışılmış bir gülümsemeydi ki... Kimse sorgulamadı. Zaten bu mahallede insanlar gördüğüne inanmayı severdi, hissettiğine değil.
"Ne tatlı kız," dediler.
"Ne güler yüzlü..."
İnsanlar ne görmek istiyorsa, onu verdim onlara.
Çünkü bazı şeyler vardır...
Anlatırsan küçülmez, sadece daha gerçek olur.
Ben gerçeği büyütmek istemedim.
Bir evim vardı artık.
Ama içinde ses yoktu. Duvarlar konuşmaz, eşyalar hatırlatmaz sanıyordum... Yanılmışım. Sessizlik, bazen en yüksek sesten bile daha çok şey anlatırmış.
Gündüzleri mahalleye karıştım.
Çocuklarla güldüm, komşularla selamlaştım, hayatın içindeymişim gibi yaptım.
Işıklar söndüğünde, herkes kendi evine çekildiğinde, o sıcak mahalle bir anda değişiyordu. Sokak aynı sokaktı belki ama içimdeki karanlık daha çok hissediliyordu.
Çünkü insan en çok,
yeni başladığını sandığı yerde
eskiden kaçtıklarıyla yakalanır.
Bu mahalleye yeni taşınmış olabilirdim,
ama içimde taşıdıklarım hiç yeni değildi.
Kimse bilmiyordu.
Zaten ben de belli etmemek için
elinden geleni yapan biriydim.