GÜLNİHAL (+18)

*Bazen diye diye keşkeye dönmüştü dualarım. Hiç kez yakmıştım hayatımı, hep kokusunu kaybetmişti kuru toprağım. Bir müzik notası kadar zor çizilmişti hayatımın kıvrımları, bir müzik notası kadar kısa sürmüştü yaşamam. Güneş doğdu diye ağlayıp batınca doyasıya ölmek isteyenlerin sonuncu nesline hitaben var olmuştum sanki bu dünyada.

Ve o bana bir cümle kurmuştu.

Basit, çok basit bir cümle.

Etkisinin o kadar yakıcı olabileceğini bilemeyeceği kadar basit hem de.

"Sen hep gül, dünya gülmese kim küser?"

Dünya gülmese, sen bana küsermişsin sevgilim...

Menekşe ister misin?*