MAHALLE

Akşamüstü güneşi, dar sokakların taşlarına bal rengi bir ışık bırakıyordu. Mahalle, büyük şehrin gürültüsünden kopmuş küçük bir dünya gibiydi; herkes birbirinin adını bilir, camlardan yayılan yemek kokuları birbirine karışırdı. Eski apartmanların balkonlarında sardunyalar sallanır, çocukların neşeli sesleri kaldırımlarda yankılanırdı.

Bakkalın önündeki tahta sandalyede oturan yaşlı adamlar her gün aynı saatte çay içer, yoldan geçenlere başlarıyla selam verirdi. Fırından çıkan sıcak ekmek kokusu sokağın sonuna kadar ulaşır, insanlar acele etmeden yürürdü; çünkü bu mahallede zaman biraz daha yavaş akardı.

Akşam olunca pencerelerde sarı ışıklar yanar, bir evden eski bir şarkı duyulur, başka bir evden kahkaha yükselirdi. Kediler merdiven diplerinde kıvrılıp uyur, gökyüzü mora dönerken mahalle derin bir huzura bürünürdü. Burada hayat gösterişli değildi ama samimiydi; insanın içini sessizce ısıtan, unutulması zor bir masal gibi.